Koningin bezoekt Bommel-musical ‘De Nieuwe IJstijd’
Ter ere van honderdste geboortedag van Marten Toonder zijn er dit jaar allerlei activiteiten rond zijn werk. Een daarvan is de Bommel-musical ‘De Nieuwe IJstijd’, die zaterdag in première gaat in het oude Luxor Theater in aanwezigheid van koningin Beatrix.
“Een première is altijd spannend, maar dat de koningin naar ons komt kijken, maakt het natuurlijk extra bijzonder”, vertelt Yoran de Bont (21). Hij is een van de drie hoofdrolspelers in ‘De Nieuw IJstijd’, een musical gebaseerd op het gelijknamige stripverhaal van Marten Toonder uit 1947. | Lees verder
20/1/2012 | theater | bommel |
Bonita Avenue - Peter Buwalda (2010)
‘Toen Joni Sigerius hem op een zondagmiddag in 1996 meenam naar de woonboerderij van haar ouders om hem officieel voor te stellen, gaf haar vader hem een hand die hem aan de stevige kant leek’, aldus de openingszin van ‘Bonita Avenue’ van Peter Buwalda. Dit debuut is een van de meest besproken romans van 2011.
Buwalda schreef drie jaar aan zijn boek, dat niet alleen werd genomineerd voor verschillende literaire prijzen maar ook voor de thrillerprijzen de Gouden Strop en de Diamanten Kogel. Die laatste twee won Buwalda overigens niet en dat is ook wel begrijpelijk. ‘Bonita Avenue’ is geen thriller, maar wel een spannende en vooral goed geschreven boek.
‘Bonita Avenue’ is vooral een rijke roman, waarin Buwalda inzoomt op drie hoofdpersonages.: rector magnificus Siem Sigerius van de universiteit in Enschede, zijn stiefdochter Joni en haar vriend Aaron. Siem is een vechter, iemand die door hard werken bereikt wat hij wil bereiken. Hij was ooit een veelbelovend judoka, raakte zwaar geblesseerd en zag zijn droom in duigen vallen. Hij ontdekte de wiskunde en groeide daarin door tot wat hij nu is. Er ligt zelfs een ministerspost op hem te wachten in het kabinet.
Twee personen kunnen hem echter in de weg zitten: zijn echte zoon, een draaideurcrimineel die vast zit in de gevangenis en zijn stiefdochter Joni, die er samen met Aaron een handeltje op na blijkt te houden waarmee ze schathemeltje rijk worden, maar dat ze liever voor de buitenwereld verborgen houden. De hoofdpersonen hebben allemaal geheimen voor elkaar, maar de zaak explodeert in het jaar waarin in Enschede de vuurwerkramp plaatsvindt.
Buwalda heeft drie jaar aan zijn boek gewerkt en dat is aan deze lijvige roman (543 bladzijden) af te lezen. Het verhaal schiet qua chronologie flink heen en weer tussen heden en verleden. Buwalda bouwt de spanning op en ondanks dat het boek dus niet lineair van a naar z loopt, heeft hij duidelijk veel aandacht aan zijn verhaal besteed en is het boek bovendien gewoon goed geschreven. Hoewel hij soms nog uitwijdt qua vertellingen, gaat daardoor het nergens vervelen.
De personages zijn allemaal boeiend en Buwalda diept ze naar believen uit. Siem komt op een bepaald moment het handeltje van Joni en Aaron op het spoor, maar heeft ook zelf het nodige te verbergen. Joni vlucht als de grond onder haar voeten te heet wordt en bouwt een nieuw leven op, terwijl de verwarde Aaron zich juist terugtrekt in zijn eigen wereldje. Pas jaren na de uitbarsting kruisen de wegen van Joni en Aaron elkaar weer. Dan komt het ware verhaal boven.
5/1/2012 | boeken | bonitaavenue |
‘Toen Joni Sigerius hem op een zondagmiddag in 1996 meenam naar de woonboerderij van haar ouders om hem officieel voor te stellen, gaf haar vader hem een hand die hem aan de stevige kant leek’, aldus de openingszin van ‘Bonita Avenue’ van Peter Buwalda. Dit debuut is een van de meest besproken romans van 2011.Buwalda schreef drie jaar aan zijn boek, dat niet alleen werd genomineerd voor verschillende literaire prijzen maar ook voor de thrillerprijzen de Gouden Strop en de Diamanten Kogel. Die laatste twee won Buwalda overigens niet en dat is ook wel begrijpelijk. ‘Bonita Avenue’ is geen thriller, maar wel een spannende en vooral goed geschreven boek.
‘Bonita Avenue’ is vooral een rijke roman, waarin Buwalda inzoomt op drie hoofdpersonages.: rector magnificus Siem Sigerius van de universiteit in Enschede, zijn stiefdochter Joni en haar vriend Aaron. Siem is een vechter, iemand die door hard werken bereikt wat hij wil bereiken. Hij was ooit een veelbelovend judoka, raakte zwaar geblesseerd en zag zijn droom in duigen vallen. Hij ontdekte de wiskunde en groeide daarin door tot wat hij nu is. Er ligt zelfs een ministerspost op hem te wachten in het kabinet.
Twee personen kunnen hem echter in de weg zitten: zijn echte zoon, een draaideurcrimineel die vast zit in de gevangenis en zijn stiefdochter Joni, die er samen met Aaron een handeltje op na blijkt te houden waarmee ze schathemeltje rijk worden, maar dat ze liever voor de buitenwereld verborgen houden. De hoofdpersonen hebben allemaal geheimen voor elkaar, maar de zaak explodeert in het jaar waarin in Enschede de vuurwerkramp plaatsvindt.
Buwalda heeft drie jaar aan zijn boek gewerkt en dat is aan deze lijvige roman (543 bladzijden) af te lezen. Het verhaal schiet qua chronologie flink heen en weer tussen heden en verleden. Buwalda bouwt de spanning op en ondanks dat het boek dus niet lineair van a naar z loopt, heeft hij duidelijk veel aandacht aan zijn verhaal besteed en is het boek bovendien gewoon goed geschreven. Hoewel hij soms nog uitwijdt qua vertellingen, gaat daardoor het nergens vervelen.
De personages zijn allemaal boeiend en Buwalda diept ze naar believen uit. Siem komt op een bepaald moment het handeltje van Joni en Aaron op het spoor, maar heeft ook zelf het nodige te verbergen. Joni vlucht als de grond onder haar voeten te heet wordt en bouwt een nieuw leven op, terwijl de verwarde Aaron zich juist terugtrekt in zijn eigen wereldje. Pas jaren na de uitbarsting kruisen de wegen van Joni en Aaron elkaar weer. Dan komt het ware verhaal boven.
5/1/2012 | boeken | bonitaavenue |
Rotterdamse kersthit van The Kik
Naast Wham!, Band Aid, John Lennon en Marian Carey is er nu ook een kersthit van Rotterdamse bodem. ‘A Christmas Song For You’ van The Kik is veelvuldig op radio en televisie. Tot in Duitsland, waar Media Markt het gebruikte in een commercial.
“Ik vind kerstmuziek wel gezellig, vooral oude kerstliedjes uit de jaren vijftig”, zegt Dave von Raven van The Kik. “Als kind vond ik dat al. Als je 16 bent, haat je het, maar als dertigplusser met een meissie ga je het vanzelf weer leuk vinden.” | Lees verder
23/12/2011 | muziek | thekik |
Naast Wham!, Band Aid, John Lennon en Marian Carey is er nu ook een kersthit van Rotterdamse bodem. ‘A Christmas Song For You’ van The Kik is veelvuldig op radio en televisie. Tot in Duitsland, waar Media Markt het gebruikte in een commercial.
“Ik vind kerstmuziek wel gezellig, vooral oude kerstliedjes uit de jaren vijftig”, zegt Dave von Raven van The Kik. “Als kind vond ik dat al. Als je 16 bent, haat je het, maar als dertigplusser met een meissie ga je het vanzelf weer leuk vinden.” | Lees verder
23/12/2011 | muziek | thekik |
Dolfje Weerwolfje (2011)
De jeugdboekenreeks rond Dolfje Weerwolfje van Paul van Loon is enorm populair. Na een theaterversie was het daarom niet meer dan logisch dat er ook een filmversie zou komen. Regisseur Joram Lürsen (‘Alles Is Liefde’, ‘Het Geheim’) is verantwoordelijk voor deze eerste, zeer geslaagde Dolfje Weerwolfje film.
Scenarioschrijfster Tamara Bos bewees al eerder goede scripts te kunnen schrijven voor jeugdfilms. Zij was onder meer verantwoordelijk voor de scenario’s van ‘Minoes’ en ‘Pluk van de Petteflet’ en ‘Het Paard van Sinterklaas’. Aan het eerste boek uit de succesvolle Dolfje Weerwolfje reeks van Paul van Loon hoefde zij niet veel te veranderen om het naar het witte doek te brengen.
De film volgt grotendeels het boek. Aan het begin plaatst een mysterieuze gestalte een mandje voor de deur van Jasmijn (Kim van Kooten) en Willem Vriends (Remko Vrijdag) en hun zoontje Timmie (Maas Bronkhuyzen). Er ligt een klein blond ventje met brilletje in het mandje. Zij besluiten het mannetje in huis te nemen en zien Dolfje ook echt als hun eigen zoontje, terwijl Timmie Dolfje beschouwt als zijn broertje. | Lees verder
16/12/2011 | film | dolfjeweerwolfje |
De jeugdboekenreeks rond Dolfje Weerwolfje van Paul van Loon is enorm populair. Na een theaterversie was het daarom niet meer dan logisch dat er ook een filmversie zou komen. Regisseur Joram Lürsen (‘Alles Is Liefde’, ‘Het Geheim’) is verantwoordelijk voor deze eerste, zeer geslaagde Dolfje Weerwolfje film.
Scenarioschrijfster Tamara Bos bewees al eerder goede scripts te kunnen schrijven voor jeugdfilms. Zij was onder meer verantwoordelijk voor de scenario’s van ‘Minoes’ en ‘Pluk van de Petteflet’ en ‘Het Paard van Sinterklaas’. Aan het eerste boek uit de succesvolle Dolfje Weerwolfje reeks van Paul van Loon hoefde zij niet veel te veranderen om het naar het witte doek te brengen.
De film volgt grotendeels het boek. Aan het begin plaatst een mysterieuze gestalte een mandje voor de deur van Jasmijn (Kim van Kooten) en Willem Vriends (Remko Vrijdag) en hun zoontje Timmie (Maas Bronkhuyzen). Er ligt een klein blond ventje met brilletje in het mandje. Zij besluiten het mannetje in huis te nemen en zien Dolfje ook echt als hun eigen zoontje, terwijl Timmie Dolfje beschouwt als zijn broertje. | Lees verder
16/12/2011 | film | dolfjeweerwolfje |
De Afrekening - Michael Robotham (2011)
De Australische schrijver Michael Robotham heeft al een aantal sterke thrillers op zijn naam staan, zoals ‘Boetedoening’ en ‘Nachtboot’. De voormalig journalist heeft met zijn zesde thriller ‘De Afrekening’ een vuistdikke internationale complotthriller over de wereldwijde financiële crisis geschreven.
Het boek begint in het Bagdad na de val van Sadam Hoessein, waar journalist Luca Terracini verslag doet van de oorlog in Irak. Hij stuit op een verhaal over een groot aantal bankovervallen, waarvan nooit een dollar wordt teruggevonden. Hij duikt in deze overvallen en krijgt hulp van Daniela Garner, die in Irak onderzoek doet naar geldbestedingen in Irak. Als ze in de bankroven duiken, blijken er meer zaken niet te kloppen. Niet iedereen lijkt echter even blij met de bemoeienis van de journalist.
Tegelijkertijd wordt oud politieman Vincent Ruiz in Londen thuis beroofd door de werkloze actrice Holly en haar vriend Zac. Als hij naar hen op zoek gaat, wordt Zac door onbekenden vermoord. Een en ander lijkt samen te hangen met een verdwenen bankier, Richard North die niet lang voor Ruiz slachtoffer werd van de twee dieven. Daarbij hebben ze iets gestolen wat als bewijsmateriaal kan dienen bij een miljardenroof. Ruiz en Holly moeten vrezen voor hun leven.
Robotham baseerde ‘De Afrekening’ op een reeks werkelijke gebeurtenissen en documenten. Zijn achtergrond als journalist kwam hem vast goed van pas bij het schrijven van deze thriller, want is er duidelijk veel onderzoek aan voorafgegaan. Toch is ‘De Afrekening’ geen ‘droge’ thriller geworden. Hij weet de vele informatie goed gedoseerd door zijn spannende en rijke verhaal te weven.
Ruiz is een oud politieman die het speuren niet kan laten, terwijl ook Luca een speurneus is die de waarheid boven tafel wil hebben. Al snel blijkt dat hooggeplaatste figuren liever niet hebben dat zaken boven tafel komen. De personages belanden in Londen, waar alle lijntjes samenkomen. De vrouw van de verdwenen bankier, Elizabeth North, weet ook niet wat haar overkomt. Haar man blijkt echter een cruciale rol in deze zaak te spelen.
Bijna 530 bladzijden telt ‘De Afrekening’, maar zoals hij met eerdere boeken bewees weet Robotham er met zijn prettige schrijfstijl de vaart erin te houden. De personages worden van de nodige achtergrondinformatie voorzien en waar nodig verrijkt hij zijn boek met actie, humor en de onvermijdelijke romantiek. Met ‘De Afrekening’ heeft Michael Robotham opnieuw een sterke en actuele thriller afgeleverd.
4/12/2011 | boeken | afrekening |
De Australische schrijver Michael Robotham heeft al een aantal sterke thrillers op zijn naam staan, zoals ‘Boetedoening’ en ‘Nachtboot’. De voormalig journalist heeft met zijn zesde thriller ‘De Afrekening’ een vuistdikke internationale complotthriller over de wereldwijde financiële crisis geschreven.
Het boek begint in het Bagdad na de val van Sadam Hoessein, waar journalist Luca Terracini verslag doet van de oorlog in Irak. Hij stuit op een verhaal over een groot aantal bankovervallen, waarvan nooit een dollar wordt teruggevonden. Hij duikt in deze overvallen en krijgt hulp van Daniela Garner, die in Irak onderzoek doet naar geldbestedingen in Irak. Als ze in de bankroven duiken, blijken er meer zaken niet te kloppen. Niet iedereen lijkt echter even blij met de bemoeienis van de journalist.
Tegelijkertijd wordt oud politieman Vincent Ruiz in Londen thuis beroofd door de werkloze actrice Holly en haar vriend Zac. Als hij naar hen op zoek gaat, wordt Zac door onbekenden vermoord. Een en ander lijkt samen te hangen met een verdwenen bankier, Richard North die niet lang voor Ruiz slachtoffer werd van de twee dieven. Daarbij hebben ze iets gestolen wat als bewijsmateriaal kan dienen bij een miljardenroof. Ruiz en Holly moeten vrezen voor hun leven.
Robotham baseerde ‘De Afrekening’ op een reeks werkelijke gebeurtenissen en documenten. Zijn achtergrond als journalist kwam hem vast goed van pas bij het schrijven van deze thriller, want is er duidelijk veel onderzoek aan voorafgegaan. Toch is ‘De Afrekening’ geen ‘droge’ thriller geworden. Hij weet de vele informatie goed gedoseerd door zijn spannende en rijke verhaal te weven.
Ruiz is een oud politieman die het speuren niet kan laten, terwijl ook Luca een speurneus is die de waarheid boven tafel wil hebben. Al snel blijkt dat hooggeplaatste figuren liever niet hebben dat zaken boven tafel komen. De personages belanden in Londen, waar alle lijntjes samenkomen. De vrouw van de verdwenen bankier, Elizabeth North, weet ook niet wat haar overkomt. Haar man blijkt echter een cruciale rol in deze zaak te spelen.
Bijna 530 bladzijden telt ‘De Afrekening’, maar zoals hij met eerdere boeken bewees weet Robotham er met zijn prettige schrijfstijl de vaart erin te houden. De personages worden van de nodige achtergrondinformatie voorzien en waar nodig verrijkt hij zijn boek met actie, humor en de onvermijdelijke romantiek. Met ‘De Afrekening’ heeft Michael Robotham opnieuw een sterke en actuele thriller afgeleverd.4/12/2011 | boeken | afrekening |
Hou me vast - De Dijk (2011)
De Dijk toert al meer dan dertig jaar meer veel succes langs de Nederlandse podia. Desondanks hebben ook de muzikanten van De Dijk nog dromen. Een samenwerking met soullegende Solomon Burke bracht die dromen ineens dichtbij, zo blijkt uit de documentaire ‘Hou Me Vast - De Dijk’ van Suzanne Raes.
Het nieuws dat steeds naar voren kwam in bijdragen over De Dijk documentaire was dat zanger Huub van der Lubbe zich hardop had afgevraagd of hij nog wel verder wilde met de band. Hij vindt spelen met De Dijk nog steeds leuk, vertelt hij aan het begin van de film: ,,Maar ik weet nog een paar andere leuke dingen ook.’’
Hoe de band op dit dramatische keerpunt is gekomen, blijkt uit het restant van de film. Suzanne Raes volgt de mannen van De Dijk op hun toer langs Nederlandse podia. Van der Lubbe zegt ergens: ,,In een band stappen doe je niet of hartstochtelijk.’’ Wie de band bezig ziet, hoeft aan die hartstocht niet te twijfelen. | Lees verder
3/11/2011 | film | houmevast |
De Dijk toert al meer dan dertig jaar meer veel succes langs de Nederlandse podia. Desondanks hebben ook de muzikanten van De Dijk nog dromen. Een samenwerking met soullegende Solomon Burke bracht die dromen ineens dichtbij, zo blijkt uit de documentaire ‘Hou Me Vast - De Dijk’ van Suzanne Raes.
Het nieuws dat steeds naar voren kwam in bijdragen over De Dijk documentaire was dat zanger Huub van der Lubbe zich hardop had afgevraagd of hij nog wel verder wilde met de band. Hij vindt spelen met De Dijk nog steeds leuk, vertelt hij aan het begin van de film: ,,Maar ik weet nog een paar andere leuke dingen ook.’’
Hoe de band op dit dramatische keerpunt is gekomen, blijkt uit het restant van de film. Suzanne Raes volgt de mannen van De Dijk op hun toer langs Nederlandse podia. Van der Lubbe zegt ergens: ,,In een band stappen doe je niet of hartstochtelijk.’’ Wie de band bezig ziet, hoeft aan die hartstocht niet te twijfelen. | Lees verder
3/11/2011 | film | houmevast |
Prikkeldraad - Derk Visser (2011)
Ergens in de young-adult-roman ‘Prikkeldraad’ van Derk Visser verzucht een van de personages: ,,Ik wil hier niet de komende dertig jaar achter de kassa zitten. Zoals mijn moeder deed. Dat je opeens merkt dat je over de helft van je leven bent en al die tijd een rotbaantje hebt gehad.’’ Aan alles merk je echter dat de hoofdpersonen uit ‘Prikkeldraad’ juist zo’n leven gaan leiden.
Ze komen uit gewone gezinnen, waarin ouders huwelijksproblemen hebben en ze ook verder in hun leven einig geluk hebben. Zo is het café van de vader van Chelsea failliet. Voor Chelsea en haar zus Jewel lijkt een weinig positievere toekomst in het verschiet te liggen. Bijvoorbeeld achter de kassa van de buurtsuper, waar overigens nauwelijks klanten meer komen. Het vriendje van Jewel vecht in een oorlog en Chelsea is verliefd op het ‘reservevriendje’ van haar zus.
Geen stoere hoofdpersonen dus in ‘Prikkeldraad’, eerder personages die de Nederlandse variant zijn van het Amerikaanse trailertrash. Ze doden hun tijd met goedkoop bier drinken, roken en verkeerde vriendjes. Nadat het noodlot in het gezin heeft toegeslagen en haar vader in coma in het ziekenhuis belandt, klampt Chelsea zich vast aan een oud schoolvriendje dat in haar een groot zangeres ziet.
Derk Visser, die eerder de jeugdromans ‘Patatje Oorlog’ en ‘Landjepik’ schreef, vertelt een rauw en eerlijk verhaal over een meisje dat probeert te dromen, maar voor wie een echt gelukkig leven ver weg lijkt. Zoals ze ergens stelt: ,,Daar ben ik niet goed in, in nadenken. Er komt bij mij nooit een oplossing, Ik heb te weinig hersencellen, denk ik. Dat zit bij ons in de familie.’’
Een ontroerend boek over echte mensen, dat laat zien hoe het leven ook kan zijn. Oneerlijk en hard, in treffende zinnen beschreven, en altijd vol hoop. Zoals de scène waarin Chelsea haar toevlucht zoekt tot God als laatste redmiddel: ,,Bidden heb ik nog nooit gedaan, niemand van ons bidt. Wij kennen een kerk alleen van de buitenkant, als dronken mannen er ’s avonds tegenaan staan te piesen. Maar bidden is zo’n beetje het enige wat ik nog niet geprobeerd heb.’’
6/10/2011 | boeken | prikkeldraad |
Ergens in de young-adult-roman ‘Prikkeldraad’ van Derk Visser verzucht een van de personages: ,,Ik wil hier niet de komende dertig jaar achter de kassa zitten. Zoals mijn moeder deed. Dat je opeens merkt dat je over de helft van je leven bent en al die tijd een rotbaantje hebt gehad.’’ Aan alles merk je echter dat de hoofdpersonen uit ‘Prikkeldraad’ juist zo’n leven gaan leiden.Ze komen uit gewone gezinnen, waarin ouders huwelijksproblemen hebben en ze ook verder in hun leven einig geluk hebben. Zo is het café van de vader van Chelsea failliet. Voor Chelsea en haar zus Jewel lijkt een weinig positievere toekomst in het verschiet te liggen. Bijvoorbeeld achter de kassa van de buurtsuper, waar overigens nauwelijks klanten meer komen. Het vriendje van Jewel vecht in een oorlog en Chelsea is verliefd op het ‘reservevriendje’ van haar zus.
Geen stoere hoofdpersonen dus in ‘Prikkeldraad’, eerder personages die de Nederlandse variant zijn van het Amerikaanse trailertrash. Ze doden hun tijd met goedkoop bier drinken, roken en verkeerde vriendjes. Nadat het noodlot in het gezin heeft toegeslagen en haar vader in coma in het ziekenhuis belandt, klampt Chelsea zich vast aan een oud schoolvriendje dat in haar een groot zangeres ziet.
Derk Visser, die eerder de jeugdromans ‘Patatje Oorlog’ en ‘Landjepik’ schreef, vertelt een rauw en eerlijk verhaal over een meisje dat probeert te dromen, maar voor wie een echt gelukkig leven ver weg lijkt. Zoals ze ergens stelt: ,,Daar ben ik niet goed in, in nadenken. Er komt bij mij nooit een oplossing, Ik heb te weinig hersencellen, denk ik. Dat zit bij ons in de familie.’’
Een ontroerend boek over echte mensen, dat laat zien hoe het leven ook kan zijn. Oneerlijk en hard, in treffende zinnen beschreven, en altijd vol hoop. Zoals de scène waarin Chelsea haar toevlucht zoekt tot God als laatste redmiddel: ,,Bidden heb ik nog nooit gedaan, niemand van ons bidt. Wij kennen een kerk alleen van de buitenkant, als dronken mannen er ’s avonds tegenaan staan te piesen. Maar bidden is zo’n beetje het enige wat ik nog niet geprobeerd heb.’’
6/10/2011 | boeken | prikkeldraad |
