Joe Speedboot - Tommy Wieringa (2005)

Het heeft even geduurd voor het veelgeroemde ‘Joe Speedboot’ bij mij in de kast belandde. Eenmaal aangeschaft ben ik het meteen gaan lezen. Ik moest er even inkomen, maar daarna heb ik deze roman van Tommy Wieringa in één ruk uitgelezen. Een bijzonder en tijdloos verhaal dat zich afspeelt in het dorpje Lomark ergens aan het eind van de vorige eeuw. Tijd en plaats zijn echter van ondergeschikt belang voor dit verhaal over verwachtingen die nooit uitkomen. Klinkt depressief, maar dat is het absoluut niet.
Hoofdpersoon en verteller van het verhaal is Frans Hermans. Hij heeft in coma gelegen en projecteert zijn hoop op nieuwkomer Joe Speedboot. Hoewel Christof en Engel de beste vrienden van Joe zijn, maakt ook Frans deel uit van hun vriendengroep. Helaas kan Frans als enige van de groep niet gaan studeren. Zijn vader helpt Frans aan een baantje dat, na verloop van tijd, een luchtballon blijkt. Bovendien is Frans heimelijk verliefd op de onbereikbare PJ.
Joe Speedboot (zijn werkelijke naam houdt hij angstvallig geheim)arriveert als een soort verlosser in het ingeslapen Lomark. Hij zet de boel op stelten en is altijd vastbesloten om zijn grootse plannen waar te maken. Als het gerucht gaat dat de moeder van PJ naakt zont in de tuin, bouwt hij een vliegtuig om haar te kunnen zien. Joe krijgt het toestel nog echt de lucht in ook. Later in het boek ziet hij voor Frans een carrière als armworstelaar voor zich en wil hij zelf op een omgebouwde shovel deelnemen aan Parijs-Dakar. Alles wat hij wil, lukt. Precies dat bewondert Frans aan Joe. Zelf lukt het Frans niet om zijn dromen waar te maken.
‘Joe Speedboot’ van Tommy Wieringa gaat vooral over vriendschap en alles wat daar mee te maken heeft. Wat dit boek zo sterk maakt is de stijl van Wieringa, die in zijn boek veel mooie zinnen en omschrijvingen heeft verwerkt. Zoals de recensent van NRC Handelsblad schreef: ‘Op bijna iedere pagina is wel een mooie zin of humoristische zinswending te vinden.’ Zomaar wat voorbeelden:
Blz 109: ,,Er zal een held komen, het geluid van zijn zwarte voetstappen gaat aan hem vooraf, wie nog buiten is gaat naar binnen en sluit de deuren, helden brengen nooit alleen geluk.’’
Blz 169: ,,En ongerijmd of niet, ik was er vrolijk van geworden, van de mogelijkheid van een goede afloop.’’
Blz 249: ,,Er waren dagen waarop ik het haatte dat ik met mijn rug naar de toekomst stond, een rivier die terugstroomt de bergen in.’’
En zo zijn er meer, nog veel meer...

1/8/2011 | boeken |