De Beste Nederlandse Muziekverhalen van 1945 tot nu - Leon Verdonschot (2007)

,,Juist door het feit dat zoveel mensen op je letten, krijg je het gevoel dat je in een dierentuin zit.’’ Aldus Nirvana-voorman Kurt Cobain in 1992 tegenover Lauren Spencer van Nieuwe Revu. Twee jaar later maakte Cobain een eind aan zijn leven. Met die wetenschap is het interessant om het verhaal van Spencer te lezen, waarin al duidelijk wordt dat Cobain weinig op heeft met de muziekindustrie waar hij ongewild, maar onvermijdelijk mee te maken heeft als het succes van zijn band Nirvana groter en groter wordt.
Het interview met Cobain is maar een van de vele verhalen in het vuistdikke (meer dan duizend pagina’s!) boek ‘De Beste Nederlandse Muziekverhalen van 1945 tot nu’. Deze bloemlezing van naoorlogse verhalen over popmuziek (‘Een bonte mix van interviews, beschouwingen, literaire verhalen en analyses’) werd samengesteld door Leon Verdonschot, in 2006 winnaar van de Popprijs met zijn eveneens geweldige bundel ‘Hart tegen Hart’. In totaal bevat dit boek 167 verhalen, meer dan vooraf bedacht. Niet voor niets werd de bloemlezing anderhalf keer zo dik dan gepland, schrijft Verdonschot in zijn inleiding. Overigens stamt het merendeel van de verhalen uit de jaren zeventig tot nu.
Lezend in ‘De Beste Nederlandse Muziekverhalen van 1945 tot nu’ kom je het een na het andere bijzondere verhaal tegen. Zo is er een vroeg interview met Prince uit 1981, dat werd gepubliceerd in Oor. Toen al zegde hij alle radio-interviews af omdat de excentrieke muzikant daar geen zin in hand. Tegen de interviewer van Oor vertelt hij dat zijn platenmaatschappij hem op cursus wilde sturen: ,,Luister Prince, jongen... een ster heeft nu eenmaal verplichtingen, we sturen je wel naar iemand die je leert interviews geven. Ze bekijken het maar, ik wil mezelf blijven.’’
Ook het verhaal uit 1991 over een Amerikaanse reis van The Scene geeft een mooi inkijkje in de muziekwereld. De eerste en laatste zin vatten het stuk kernachtig samen: ,,Het begon allemaal zo mooi’’ en ,,Misschien hebben we hier wel niets te zoeken’’. En Jean-Paul Hecke begint zijn interview met Shane MacGoman met de veelzeggende zin: ,,Een interview met Shane MacGoman is net zo onvoorspelbaar als een avondje stappen in Bagdad.’’
En wat te denken van de opening van een verhaal over Jacques Herb, zanger van het levenslied, opgetekend door Leon Verdonschot zelf: ,,Telefoon. Jacques. Over dat interview: bij nader inzien toch maar liever niet vandaag. Ze is vanochtend vertrokken, Diny. Ze heeft de hond meegenomen, evenals de Mercedes.’’ Alsof het een songtekst van Herb zelf betreft.
Een oordeel geven over ‘De Beste Nederlandse Muziekverhalen van 1945 tot nu’ is lastig, omdat er zoveel in staat. Het is een rijke bloemlezing die iedereen die graag over popmuziek leest in de kast zou moeten hebben staan. De VPRO Gids sprak van een ‘imposante nieuwe popbijbel’. Dat dus.

7/10/2011 | boeken |