Meisje met negen pruiken - Sophie van der Stap (2006)

,,Een paar keer per nacht word ik wakker, kletsnat en rillerig. Een uitgeholde buik, schokkende ribben. Alles nat, bezweet en vol tranen. Er gebeurt iets in mijn lijf waar ik geen grip op heb. Dan is mijn angst het grootst, en mijn ziekte heel dichtbij.’’

Naar schatting één miljoen Nederlanders heeft wel eens een boek geschreven. Veel mensen beginnen met hun boek om iets van zich af te schrijven, gebeurtenissen te verwerken of hun gedachten op een rij te zetten. Lang niet al die persoonlijke verhalen halen ook daadwerkelijk de boekhandel. Als dat wel gebeurt, moet er dus iets bijzonders zijn met dat boek. Studente Sophie van der Stap trok met haar weblog de aandacht van media en een uitgever. Het resultaat is ‘Meisje met negen pruiken’, waarin zij verhaalt over haar strijd tegen kanker, maar vooral de moeite die ze deed om een normaal meisje te blijven.
Want vanaf het moment dat een zeldzame vorm van kanker bij haar werd ontdekt, was ze niet zomaar een meisje meer. Ze ging niet meer naar de universiteit, raakte dankzij de chemotherapie haar haren kwijt en werd door de buitenwereld anders aangekeken. In haar boek ‘Meisje met negen pruiken’ geeft ze een onthullende kijk in haar wereld tijdens de 54 weken waarin ze onder behandeling was. Ze schrijft over de heftige chemo’s, waarvan ze behoorlijk ziek, en kaal werd. Haar eigen gevoelens en de reacties van haar omgeving komen aan bod. Daarnaast schrijft ze over andere zaken, zoals de liefde voor Dokter K, het nachtleven, haar liefdesleven en - uiteindelijk - de belangstelling voor haar verhaal (en boek).
De titel ‘Meisje met negen pruiken’ verwijst naar de pruiken die ze gedurende het jaar kocht. Ze gaven haar voor haar gevoel allemaal een andere persoonlijkheid en daarom kregen ze allen een eigen naam. Wat ‘Meisje met negen pruiken’ van Sophie van der Stap bijzonder maakt, is het feit dat ze een onthullende en tegelijkertijd nuchtere inkijk geeft in haar wereld. Ze is er niet opuit om een tranentrekkend verhaal te schrijven over een zielig ziek meisje, maar toont vooral aan dat zij een gewoon meisje is en hoe ze met de gebeurtenissen in haar leven omgaat. Niet alleen de kanker en alles wat daarmee te maken heeft, maar ook gewone alledaagse dingen in het leven van een jonge meid.
‘Meisje met negen pruiken’ is geen boek dat je in één ruk uitleest, daarvoor is het te fragmentarisch. Aan de andere kant is het juist te prijzen dat Van der Stap haar verhaal niet anders heeft gemaakt dan zoals het was. Het boek doet je vooral nadenken over het feit dat dit dus iedereen kan overkomen. Dat haar boek is uitgegeven, was overigens haar grootste wens. Zoals ze in een interview in BOEK verklaarde: ,,Uit een soort van angst voor een wereld die ik niet ken, wil ik iets tastbaars achterlaten. En dat is mij gelukt. Midden in de shit heb ik mijn boek gemaakt.’’

14/10/2011 | boeken |