Verloren Zoon - Lieneke Dijkzeul (2011)

Van alle vrouwelijke thrillerschrijfsters levert Lieneke Dijkzeul steevast de beste boeken af. ‘Verloren Zoon’ is alweer het vierde deel uit haar serie rond inspecteur Paul Vegter. Net als de eerdere delen is ook ‘Verloren Zoon’ weer een sterke thriller. Terecht is Dijkzeul genomineerd voor de Gouden Strop. Laat haar deze prijs nu eindelijk eens winnen.
Lieneke Dijkzeul was vooral bekend als jeugdboekenschrijfster toen zij in 2006 debuteerde met haar eerste thriller voor volwassenen, ‘De Stille Zonde’. Een sterke en goed geschreven thriller met als hoofdpersoon de al wat oudere inspecteur Paul Vegter. Een ervaren rot in het vak, maar ook een man die zijn vrouw is verloren en dient om te gaan met dit verlies. Na dit boek bleek Dijkzeul het niveau in ‘Koude Lente’ en ‘De Geur Van Regen’ moeiteloos hoog te kunnen houden. Hetzelfde lukt haar in dit vierde deel uit deze serie.
In ‘Verloren Zoon’ onderzoekt Vegter met zijn medewerkers twee moorden, die ogenschijnlijk los van elkaar staan. Zo wordt een oud militair in de vroege morgen met veel geweld doodgestoken. Een paar dagen later volgt de moord op een huisarts, die met hagel wordt doodgeschoten terwijl hij aan het joggen is. Dan is er ook nog de inbraak in het clubhuis van de schietvereniging. Tegelijkertijd is Vegters dochter zwanger, bloeit er iets op tussen hem en zijn jongere collega Renée, die op haar beurt kampt met de naweeën van de aanval die ze in het vorige boek moest doorstaan.
Het lijkt veel, maar Dijkzeul dient de verhaallijnen gedoseerd, maar niet minder spannend op. Haar boeken hebben een prettig tempo dat uitnodigt tot rustig lezen. Dat is fijn, want ze noteert opnieuw de nodige mooie zinnen in haar boek. Bladzijde 109: ,,Ze was dertig. Ze wist nog niet dat het leven één groot afscheid was, en dat hem dat, kijkend naar Talsma, plotseling woedend had gemaakt. Talsma wist het. Talsma was bezig met afscheid nemen. Niet alleen van zijn vrouw, maar ook van zijn toekomst.’’
En op bladzijde 231: ,,Liefde was een dameswoord, en hij had zich er nooit bij op zijn gemak gevoeld. Liefde hoefde je niet uit te spreken, liefde bleek.’’ Het maakt van ‘Verloren Zoon’ weer een bijzonder sterke thriller. Lieneke Dijkzeul levert weer vakwerk af in dit nieuwe deel van de Vegter-serie, die wat mij betreft nog even door mag gaan. Misschien helpt het als de jury haar dit jaar nou eindelijk eens die Gouden Strop toekent.

26/8/2011 | boeken |