Zondaarskind - Marion Pauw (2009)

Marion Pauw won in juni de Gouden Strop voor haar thriller ‘Daglicht’. Het boek was vervolgens de verkooptopper in de maand van het spannende boek en een maand later lag haar nieuwe thriller alweer in de schappen van de boekwinkels. Een heerlijk moment voor uitgever en auteur, het ijzer moet je immers smeden als het heet is.
Hoofdpersoon in haar vierde thriller is de tachtigjarige Geertruida Amalia Langhout. Zij verloor al heel jong haar ouders een zusje, werd vervolgens opgevoed door de nonnen in het Maagdenhuis en ging vervolgens aan de slag als huishoudster bij een gegoede familie in Bussum. De oudste zoon van de familie, Waldemar, bezocht haar ’s nachts heimelijk en ze droomde van een huwelijk met hem. Ze raakte zwanger, maar hij vertrok naar Duitsland om bij de luchtmacht te gaan.
Als Waldemars voorbestemde verloofde, de eveneens uit een goede familie afkomstige Frédérique Vos, de zwangerschap ontdekt, begaat zij een fatale misdaad. Als de wegen van Geertruida en Frédérique elkaar zo’n zestig jaar later weer kruisen, is Geertruida vastbesloten wraak te nemen op de vrouw die haar leven verwoest heeft.
‘Zondaarskind’ leest als een boeiende roman over een kind dat voor het ongeluk geboren lijkt. Op overtuigende wijze schetst Marion Pauw haar verhaal, waarin de tegenstelling tussen arm en rijk een voorname rol speelt. Pas in het tweede deel van het boek wordt ‘Zondaarskind’ meer een thriller, al is dit niet het beste deel van het boek.
Op haar best is Pauw als ze in de huid kruipt van de tachtigjarige Geertruida die verbitterd is over wat in het verleden is gebeurd, wat de jaren haar hebben aangedaan en vooral hoe de meeste ouderen zich laten behandelen. Haar levensverhaal is waar deze ‘literaire thriller’ echt om draait. Wat dat betreft kan de wraak van dit ‘omaatje’ worden gezien als revanche op al die mensen die oudere mensen het liefst wegstoppen in tehuizen waar ze de rest van de wereld het minst tot last zijn.

13/10/2011 | boeken |