Sequels halen het vrijwel nooit bij het origineel. Ook in het geval van ‘Die Hard’ is dat zo, zeker bij het inmiddels alweer vierde deel. De film die het kwartet compleet maakt heet ‘Die Hard 4.0’. Hoofdrolspeler Bruce Willis is een jaartje ouder, maar neemt het deze keer op tegen een groep meedogenloze cyberterroristen. Gekscherend wordt hij een analoge speurder in een digitaal tijdperk genoemd. Wie puur voor de actie kijkt, zal aan ‘Die Hard 4.0’ echter weer het nodige plezier beleven.Het eerste deel van ‘Die Hard’ (1988) van regisseur John McTiernan mag met recht een klassieker in het actiegenre worden genoemd. In deze film krijgt politieman John McClane het in een kantoorgebouw aan de stok met een groep criminelen. ‘Die Hard’ betekende de definitieve doorbraak voor Bruce Willis en vanzelfsprekend kwam er een sequel. In 1990 verscheen ‘Die Hard 2’ en in 1995 ‘Die Hard with a Vengeance’. Bijna tien jaar later besloten de producenten dat het tijd was voor nog een vervolg. Willis kon in training om bijna twintig jaar na zijn vuurdoop opnieuw gestalte te geven aan de eigenzinnige detective John McClane.
In het begin van de film is duidelijk dat McClane niet alleen ouder is geworden, maar dat hij ook een puinhoop heeft gemaakt van zijn privéleven. Hij is gescheiden en zijn dochter wil niets met hem te maken hebben. Later in de film zal blijken dat dochter Lucy (Mary Elizabeth Winstead) meer lijkt op haar vader dan ze in eerste instantie zou willen. McClane krijgt een routineklusje aangewezen. Hij moet een hacker van huis ophalen en naar het FBI-commandocentrum brengen. Hackers hebben namelijk ingebroken in belangrijke computersystemen van de overheid.
Al snel blijkt dan dat er meer achterzit. Niet alleen komen verschillende betrokken hackers om het leven, ook de jongen die McClane op moet halen (Justin Long), wordt letterlijk onder vuur genomen. Voor de cynische politieman zit er dan niets anders op dan het lijf van deze computernerd en dat van hemzelf te redden. Zoals we gewend zijn belandt McClane vervolgens van de ene beschieting in de andere en moet hij en passant Amerika zien te redden van een aanval door cyberterroristen die alle computersystemen en dus de macht dreigen over te nemen.
Dat de makers bijna tien jaar na het derde ‘Die Hard’ deel een vierde film maakten komt niet geheel uit de lucht vallen. Ook andere actietrilogieën, zoals ‘Rambo’ en ‘Indiana Jones’, krijgen binnenkort een vierde deel. Belangrijker is nog het feit dat het publiek geen genoeg lijkt te krijgen van deze ‘oude’ actiehelden. ‘Die Hard 4.0’, geregisseerd door Len Wiseman (‘Underworld’), is duidelijk een post 9/11 film waarin de maatschappij gewaarschuwd wordt voor het gevaar van terroristen. Overigens in dit geval geen Arabieren of Molims als vijand, maar gewoon een Amerikaan die hulp krijgt van Europeanen en Aziaten.
Zoals vaak in actiefilms als deze speelt het verhaal nauwelijks een rol. De bedoeling is vooral om actieheld McClane van de ene actie naar de andere te brengen met uiteindelijk doel het redden van de wereld. Willis mag een jaartje ouder zijn, de capriolen die hij uithaalt mogen er nog steeds zijn. Ook zijn cynisme is McClane bij het ouder worden niet verloren. Hij strooit weer kwistig met one-liners. Dat zijn dochter juist die trekjes van haar vader heeft overgenomen, maakt de rol van Lucy tot de leukste bijrol van deze film. Verder zien we onder meer Timothy Olyphant en Maggie Q als twee van de cybergangers.
‘Die Hard 4.0’ geeft de kijker twee uur dikke actie met een vette knipoog. De slotscène, waarin McClane de strijd aanbindt met een straaljager is kenmerkend voor deze film. Verstand op nul en gewoon lekker kijken. Wat dat betreft is de formule van ‘Die Hard’ nog niet versleten.
27/1/2012 | film |