Horrorfilms worden in Nederland zelden gemaakt. Dick Maas maakte begin jaren tachtig ‘De Lift’ over een moordlustige lift en Rudolph van den Berg regisseerde in 1992 ‘De Johnsons’. Verder bleef het tot op heden vooral bij korte experimenten, die werden samengebracht op de videotape ‘The Netherhorror collection’. Opeens is er nu een hausse van vaderlandse horrorfilms. De eerste in een serie van drie is ‘Dood Eind’ van Erwin van den Eshof.Erwin van den Eshof en Nick Jongerius studeerden in 2003 af aan de Nederlandse filmacademie. Voor veel afgestudeerde filmstudenten duurt het jaren voor ze eindelijk een lange speelfilm kunnen maken. Dat geldt zeker wanneer je, zoals Van den Eshof en Jongerius, graag een horrorfilm wilt maken in de stijl van Sam Riami’s ‘The Evil Dead’. Beide jonge filmmakers hadden weinig zin om te wachten op geld van het filmfonds en omroepen. Ze wilden snel een speelfilm maken, desnoods via andere financiële kanalen.
Ze besloten een tien minuten durende preview te draaien van wat hun eerste avondvullende horrorfilm moest worden. Met hulp van een aantal facilitaire bedrijven en een enthousiaste jonge cast werden tien minuten film gedraaid. Uiteindelijk gaf Bridge Entertainment Group de filmmakers groen licht om hun project in de zomer van 2005 te realiseren. Het resultaat mag er zijn, zeker wanneer in ogenschouw genomen wordt dat we in Nederland nauwelijks ervaring hebben met dit genre films.
Het verhaal doet, zoals vaak in dit soort genrefilms, nauwelijks ter zake. Het gaat uiteindelijk om het effect dat wordt bereikt. Een groep vrienden gaat met elkaar op vakantie naar Schotland. Ver komen ze niet, want als ze bij een kampvuur uitrusten, worden ze aangevallen door wilde honden. Ze vluchten, jawel, noodgedwongen een mysterieus verlaten huis in. Eenmaal binnen blijken ze niet meer naar buiten te kunnen. Deuren vallen vanzelf dicht, gangen verschuiven en een uitgang is nergens meer te vinden. Er rust een eeuwenoude vloek op het landhuis en ze moeten er alles aan doen om te voorkomen dat er slachtoffers vallen.
‘Dood Eind’ bevat alle elementen die we kennen uit vergelijkbare films uit het buitenland. We zien een groep jonge mensen, waarvan je op voorhand al weet dat ze een voor een afgeslacht gaan worden. Op het moment dat ze het mysterieuze huis ingaan, weer je dat het fout gaat. En als de een na de andere jongeling eigenwijs zijn of haar eigen plan trekt, is er helemaal geen houden meer aan. Spanning, angstige gezichten en bloederige effecten bepalen het vervolg van ‘Dood Eind’. De bron van alle ellende blijkt een gebeurtenis uit een zeer ver verleden. Aan de jongeren de taak om het mysterie op te lossen.
‘Dood Eind’ ziet er zonder twijfel gelikt uit. De makers hebben duidelijk goed gekeken naar andere horrorfilms en weten hoe ze de kijker moeten laten griezelen en op de juiste momenten laten schrikken. Halverwege krijg je echter genoeg van die hyperventilerende jongeren, die bovendien de vreemde gewoonte hebben om met alle gruwelen om zich heen juist niet in paniek te raken, maar ijskoud en angstig om zich heenkijkend af te wachten of op zoek te gaan. De gesprekken die ze tussendoor met elkaar voeren, zijn al even weinigzeggend, waardoor ‘Dood Eind’ te veel leunt op de effecten.
Want hoe jonge acteurs en actrices als Anniek Pfeifer, Terence Schreurs, Aram van de Rest, Everon Jackson Hooi, Mads Wittersmans, Victoria Koblenko en Alwien Tulner ook hun best doen, het draait niet om hen. Zij zijn slechts instrumenten die nodig zijn om het gewenste effect te bereiken. Het is Erwin van den Eshof (scenario en regie) en Nick Jongerius (productie en montage) overigens goed gelukt om een aardige horrorfilm af te leveren. Goed genoeg om ze een tweede kans te gunnen om een nog betere film te maken. Want ‘Dood Eind’ is dan wel geen ‘Evil Dead’, maar smaakt wel naar meer.
27/1/2012 | film |