In ‘First Mission’ vertrekt een idealistische arts naar een niet nader genoemd Zuid-Amerikaans land. Daar aangekomen botsen haar idealen al snel met de werkelijkheid. Hoewel regisseur Boris Paval Conen wel iets te veel dramatische clichés laat passeren, is ‘First Mission’ een redelijk geslaagd drama geworden.
Anniek Pheifer maakt al een aantal jaar furore in de Nederlandse Schouwburgen, onder meer in stukken van het Nationale Toneel. In de bioscoop zien we haar helaas te weinig. Ze was vooral in kleine rollen te zien in films als ‘Ik ook van jou’, ‘Costa’en ‘Het Schnitzelparadijs’. In ‘First Mission’ van Boris Paval Conen speelt ze eindelijk haar eerste hoofdrol in een bioscoopfilm. Ze laat meteen zien wat ze kan.
Pheifer speelt de jonge arts Marina. Ze is net afgestudeerd en zwanger van haar eerste kindje als het noodlot toeslaat. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap maakt een eind aan het leven van haar ongeboren kindje en zorgt er tevens voor dat ze nooit meer kinderen zal kunnen krijgen. Haar relatie loopt op de klippen en Marina besluit haar hart te volgen en gaat werken op een post van International Frontline Doctors in Zuid-Amerika.
Hoewel ze met haar werk kleine verschillen kan maken, ontdekt Marina al snel dat het idealistische beeld dat ze van haar werk had, niet strookt met de werkelijkheid. Net na haar aankomst brengt ze haar leven in gevaar door een vrouw te helpen, terwijl haar konvooi door guerrillastrijders wordt gesommeerd door te rijden. ,,Wil je dat nooit meer doen Marina?’’ bijt haar leidinggevende Thijs (Mark Rietman) haar toe.
Mensen helpen is één ding, jezelf voegen naar de nukken van de strijdende partijen is heel wat anders. Het blijft namelijk niet bij deze ene keer. Later negeert zij tegen de regels in de avondklok om een doodzieke moeder te helpen. Ook nu leidt dit tot een confrontatie met de guerrillastrijders. Het wordt haar duidelijk dat hulpverlening in oorlogsgebieden een kwestie is van schipperen. Kleine succesjes worden afgewisseld door grote teleurstellingen.
Regisseur Boris Paval Conen, vooral bekend door eigenzinnige films als ‘Horror vacui’, ‘Face’ en ‘Temmink: The Ultimate Fight’ schotelt het publiek met ‘First Mission’ een tamelijk voorspelbare film voor naar een scenario van Barbara Jurgens. Naast de werkzaamheden in het onrustige gebied, wordt Marina uiteraard geconfronteerd met haar eigen verleden, wordt ze verliefd op medewerker Barry (Tygo Gernandt) en sluit ze vriendschap met een weeskind.
Desondanks heeft Paval Conen van ‘First Mission’ een boeiende en onderhoudende film gemaakt over leven en werken bij een hulporganisatie. Het vergelijkbare project ‘Wit Licht’ met zanger Marco Borsato in de hoofdrol heeft hem vast geleerd hoe het niet moet en gelukkig is ‘First Mission’ een stuk beter dan die film. Dit is mede te danken aan de prestaties van Tygo Gernandt en vooral Anniek Pheifer. Haar zou ik graag snel terugzien in een film met een beter script dan dat van ‘First Mission’.
18/10/2011 | film |