Is Quentin Tarantino gek of geniaal? De meningen over deze Amerikaanse filmmaker en cinefiel lijken zich te beperken tot deze twee uitersten. Na zijn eerste twee films ‘Reservoir Dogs’ en ‘Pulp Fiction’ sloeg de meter veelal uit naar geniaal, maar na ‘Jackie Brown’ en met name het in twee stukken geknipte ‘Kill Bill’ werd Tarantino door veel mensen toch weer verguisd. Doodgeknuffeld of afgeserveerd.Zijn meest recente project, de double bill ‘Grindhouse’, zorgde andermaal voor gemengde reacties. Tarantino maakte deze ode aan de pulpcinema van de jaren zeventig samen met zijn maatje Robert Rodriguez. Het totaalprogramma bestond aanvankelijk uit twee lange films en een aantal trailers voor B-films. Nadat ‘Grindhouse’ in Amerika was geflopt, besloot de Nederlandse distributeur het geheel in twee delen te knippen. Tarantino regisseerde ‘Death Proof’ en Rodriguez tekende voor ‘Planet Terror’.
Ondanks de gemengde reacties op beide films, heb ik genoten. ‘Planet Terror’ van Robert Rodriguez mag gezien worden als een geslaagde ode aan de zombiefilms. Het verhaaltje doet niet echt ter zake, maar draait om een groep mensen die onder de rottende zweren zitten. Een van de gewonden is stripper Cherry, die haar been is kwijtgeraakt. Als de gewonden blijken te transformeren in bloeddorstige zombie’s, leiden Cherry en Wray een team van toevallige strijders. Los van alle gore effecten die bij dit soort films horen, zit er veel humor in ‘Planet Terror’. Rodriguez heeft zich bepaald niet ingehouden en gaat heerlijk over the top.
Minstens zo opvallend is de bijdrage van Tarantino, ‘Death Proof’, al is deze wat lastiger slikken voor liefhebbers van genrefilms. Het duurt immers even voordat je als kijker krijgt waar je op wacht: vette actie. De ingrediënten die we kennen uit pulpfilms komen allemaal voorbij in ‘Death Proof’. Dat betekent knappe actrices in te korte broekjes/rokjes en strakke topjes, veel drank en drugs en vooral veel blikschade aan de opgepimpte sportwagens waarin de personages rondscheuren.
Voordat de actie komt, lummelen de personages erop los. Vage gesprekken onder invloed van drank en drugs, leiden onvermijdelijk tot een confrontatie met een maniakale stuntman (Kurt Russell) die zijn auto als moordwapen gebruikt. In het eerste deel leidt dat uiteindelijk tot een misselijkmakende crash en gruwelijk verminkte slachtoffers. In het tweede deel van de film treft de stuntman echter de verkeerde vrouwen. Deze keiharde babes betalen hem met gelijke munt terug.
‘Death Proof’ is de B-films van weleer, compleet met bewust aangebrachte beschadigingen op de film. In ‘Planet Terror’ ontbreekt zelfs een compleet stuk film. Als kijker moet je dit soort grappen kunnen waarderen. Voor cinefielen, die liever een beschadigde 16 of 35-mm kopie zien dan een dvd, is dit pure nostalgie. Tarantino citeert er net als Rodriguez op los en levert uiteindelijk een maffe film af, curieus vermaak. Na ‘Death Proof’ is Tarantino wat mij betreft weer even geniaal, al zal hij lang niet iedereen een plezier doen met deze ode aan de pulpfilm.
Maar: het is wel gek dat Tarantino en Rodriguez allebei een miljoenen budget tot hun beschikking hadden om een goedkoop uitziende film te maken. Dat is de (film)wereld op z’n kop!
30/1/2012 | film |