The Incredibles (2004)

Na het wereldwijde succes van ‘Toy Story’, ‘Monsters Inc’ en ‘Finding Nemo’ kwam de lat nog hoger te liggen bij de Pixar Animation Studios. Dat ze deze druk aan kunnen bewijst het nieuwe filmavontuur dat afkomstig is uit deze avontuurlijke animatiestudio. ‘The Incredibles’ is weer een verbluffende met de computer gemaakte film, die deze keer bedoeld is voor een meer volwassen publiek.

De tijd dat we echt opkeken van wat animatiefilmmakers uit de computer toveren is eigenlijk voorbij. In de wereld van computer animatiefilms kan alles. Er zijn nog maar zelden dingen te zien die ons echt verbazen. Voor de makers levert dat een nieuw probleem op. Waar het publiek met name bij de eerste met de computer gemaakte films van elk beeldje onder de indruk was, wordt nu steeds meer gevraagd van deze rolprenten. Hoe meer van dit soort films in de bioscopen te zien is, hoe kritischer ze worden bekeken door pers en publiek.
Voor de Pixar Animation Studios, die nog altijd opereren onder de vlag van Disney, lijkt dit eerder een uitdaging dan een last. Telkens weer komen ze met films die een welkome verrassing blijken in het immense aanbod van animatiefilms. Vorig jaar nog raakte de hele wereld vertederd door clownsvisje Nemo met zijn lamme vinnetje. ‘Finding Nemo’ werd wereldwijd een enorm succes. Dat vinden ze bij Pixar natuurlijk maar wat leuk, maar het verandert helemaal niets aan hun strategie. De mensen achter Pixar willen films maken die ze zelf leuk vinden. Dat de wereld mee geniet lijkt daarbij mooi meegenomen.
Ook regisseur Brad Bird verklaarde in interviews dat ‘The Incredibles’ voor hem een heel persoonlijke film is. Hij werkte een tijd op een saai kantoor en gebruikte zijn ervaringen in ‘The Incredibles’. In dit geval is het Bob Parr die zit weg te kwijnen achter een bureau in een piepklein kantoortje van een enorm verzekeringsbedrijf. Het is vooral zijn taak om claims van cliënten af te wijzen. Het gaat niet om het welzijn van de mensen, maar om dat van de aandeelhouders, zo bijt zijn nietsontziende baas hem toe. Parr is er doodongelukkig.
Dit heeft ook alles te maken met het leven dat het vroeger leidde. Hij was een superheld, die dagelijks levens redde en vocht tegen het kwaad. Bob Parr was Mr. Incredible en zijn vrouw Elastigirl was eveneens een held. Nadat steeds meer burgers gingen klagen over de gevolgen van hun acties, werden zij en alle andere superhelden van deze wereld gedwongen om de identiteit aan te nemen van gewone burgers. Ze moesten hun bijzondere gaven bedwingen en het leven leiden zoals iedereen. Ook de kinderen van Parr zijn eigenlijk superhelden, maar ook zij moeten zich gedragen als gewone scholieren.
Groot is zijn opluchting als Parr door een onbekende wordt gevraagd voor een geheime opdracht. Hij houdt zelfs voor zijn vrouw stil dat hij naar een afgelegen eiland reist om het daar op te nemen tegen een op hol geslagen superrobot. Hij is in zijn nopjes, zeker wanneer de onbekende weldoener hem meer opdrachten verstrekt. Parr is weer een superheld al moet hij dit voor iedereen, zelfs voor zijn eigen gezin, geheim houden. Hij gaat in training, raakt flink wat kilo’s kwijt en geniet weer van het leven. Dan blijkt dat zijn geheimzinnige opdrachtgever een oude bekende te zijn en staat zijn leven en dat van zijn gezin op het spel.
Mensen in animatiefilms levert zelden een overtuigend resultaat op. Pixar heeft dit opgelost door van de personages al een soort karikaturen te maken. Dat levert een grappige, eigenzinnig soort mensen op die zich voortbewegen in het ‘gewone’ New York. Deze vorm past prima bij het superheldenverhaal dat Brad Bird vertelt. ‘The Incredibles’ zit vol spectaculaire scènes, die we kennen uit andere superheldenfilms. Het is de humor en de knipoog die deze film een eigen gezicht geeft en zorgt dat ‘The Incredibles’ zich onderscheidt van die andere films. Veel scènes lijken een parodie op superhelden, zoals de scène waarin Parr in een capsule wordt afgeschoten. Voordat het zover is heeft hij moeite om in de smalle capsule te komen, omdat zijn dikke buik in de weg zit.
Even grappig zijn de bijrollen, zoals Parrs baas van het verzekeringskantoor, Edna Mode die de superheldenkleding maakt en schurk Syndrome die wel lijkt gemodelleerd naar de Nederlandse ADHD-cabaretier Bert Visscher. En dan is er de peuter op zijn fietsje die met grote ogen toekijkt hoe de ‘gewone’ Parr na thuiskomst van zijn negen tot vijf baan uit frustratie zijn auto boven zijn hoofd tilt. Hij blaast van schrik een bel van zijn kauwgom die in zijn gezicht uiteenspat. Het zijn dit soort details die ‘The Incredibles’ bijzonder maken en ervoor zorgen dat Pixar zich blijft onderscheiden van al die andere studio’s die zich tegenwoordig ook richten op animatiefilms.

30/1/2012 | film |


Trailer: