De discussie of Quentin Tarantino gek of geniaal is, slaat na zijn laatste film ‘Inglorious Basterds’ wat mij betreft weer helemaal uit naar geniaal. Deze film speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog en is minstens zo meesterlijk als zijn eerste twee films ‘Reservoir Dogs’ en ‘Pulp Fiction’.Na twintig minuten kijken weet je al dat ‘Inglorious Basterds’ een bijzondere film gaat worden. Een echt Tarantino ook. Een Franse boer krijgt bezoek van SS-kolonel Hans Landa. Hij heeft als bijnaam ‘Jodenjager’ en kondigt zijn bezoek aanvankelijk aan als formaliteit. Wat volgt is een tergend, maar meesterlijk tweegesprek, dat steeds meer een verhoor wordt.
Ergens tijdens het gesprek laat Tarantino zijn camera onder vloer zakken, waar een joodse familie verborgen zit. Aan het eind van de ruim twintig minuten durende scène weet de SS’er hoe de vork in de steel zit. Hij laat zijn manschappen binnenkomen en er volgt een ware slachting, door de vloer heen. Eén van de dochters van het ondergedoken gezin weet te ontsnappen. Landa laat het zo, al verraadt zijn gezicht dat deze daad niets met mededogen te maken heeft.
‘Inglorious Basterds’ (de spelfout is bewust gemaakt) is losjes gebaseerd op Enzo G. Castellari’s ‘Quel maledetto treno blindato’ (‘The Inglorious Bastards’) uit 1978. In vijf hoofdstukken vertelt Tarantino zijn verhaal, waarin drie personages centraal staan. Naast de al genoemde SS’er Hans Landa, is daar Shosanna Dreyfus. Zij is de dochter die aan Landa ontsnapt en daarna onder een andere naam in Parijs een bioscoop runt. Ongewild komt ze Landa weer tegen als de nazi’s besluiten een filmpremière in haar bioscoop te organiseren.
Het derde hoofdpersonage is luitenant Aldo Raine. Hij leidt een Amerikaans-Joods gevechtscommando dat maar één doel heeft: zoveel mogelijk ‘nazizwijnen’ vermoorden. En niet bepaald op een subtiele manier. Een van de leden is berucht vanwege zijn honkbalknuppel. Terwijl hij een nazi letterlijk de hersens inslaat, staan de andere ‘bastards’ erbij te lachen. ,,We’re in the killin’ Nazi business. And business is a-boomin’’, aldus de nuchtere Raine, die de weinige nazi’s die ze wel laten lopen met zijn mes voorziet van een hakenkruis in hun voorhoofd.
Tarantino neemt uitgebreid de tijd om zijn personages te introduceren. In lange speelscènes wordt toegewerkt naar de uiteindelijke finale die zich afspeelt in het laatste hoofdstuk. In de bioscoop van Shosanna wordt een nazifilm vertoond, waarbij de complete nazitop aanwezig is, inclusief de führer zelf. Niet alleen het gevechtscommando heeft daar een aanslag gepland, ook Shosanna is van plan wraak te nemen op de mensen die haar familie hebben uitgemoord.
De speelscènes zijn werkelijk subliem. De al genoemde openingsscène krijgt onder meer een vervolg met een scène waarin Shosanna, die dan inmiddels een andere naam heeft aangenomen, aan tafel ‘kennismaakt’ met Hans Landa, die verantwoordelijk is voor de beveiliging van de filmvertoning. Je verwacht eenzelfde opbouw en afloop als in de openingsscène, maar deze keer kropt de spanning zich ondraaglijk op, tot Landa vertrekt en Shosanna vervolgens in huilen uitbarst.
Tel bij deze scènes de meesterlijke opbouw van de film op, de geweldige acteerprestaties van onder meer Christoph Waltz (Hans Landa), Mélanie Laurent (Shosanna Dreyfus), Daniel Brühl en Brad Pitt (de scènewaarin hij voor Italiaan moet doorgaan is briljant), de maniertjes waarmee Tarantino bepaalde personages introduceert (pijltjes op het scherm met de namen erbij), visuele terzijdes, perfect gekozen muziek en je hebt een magistrale film.
Uiteraard moet je wel over een sterke maag beschikken, want ook het geweld is weer van Tarantino-niveau. Het geweld dat zich in de openingsscène aankondigt en gedurende bijna tweeënhalf uur wordt opgebouwd, beleeft zijn eruptie in een bomvol bioscooppaleis. Ook in die scène is Tarantino op zijn best.
30/1/2012 | film |