Er zijn drie zwangerschapstesten voor nodig, maar dan gelooft de zestienjarige Juno dan toch dat ze zwanger is van haar vriendje. ‘Juno’ van Jason Reitman is aldus een film over een tienerzwangerschap, maar wel een bijzondere. Een luchtige feel-good-film, maar dan wel één die anders is dan anders.‘Juno’ werd overladen met lof en trok flink wat publiek naar de bioscopen. Terecht want regisseur Jason Reitman (zoon van ‘Ghostbusters’ maker Ivan Reitman) heeft een bijzondere tienerfilm afgeleverd. Waar je zou verwachten dat het onderwerp tienerzwangerschap een preekachtig filmpje zou opleveren over hoe voorzichtig jongeren moeten zijn als ze überhaupt al aan seks beginnen, biedt ‘Juno’ iets anders.
De zestienjarige Juno (Ellen Page) ontdekt in het begin van de film dat ze zwanger is van haar vriendje Paulie Bleeker (Michael Cera). Ze hebben één keer seks gehad en hadden er geen moment rekening mee gehouden dat dit tot een zwangerschap zou kunnen leiden. Met hartsvriendin Leah (Olivia Turlby) gaat Juno het nieuws aan haar vader en stiefmoeder vertellen. Die reageren tamelijk rustig. Ze zijn al lang blij dat ze niet aan de drugs is of van school is getrapt.
Omdat Juno vindt dat ze te jong is voor een kindje, wil ze het laten weghalen. Eenmaal in de abortuskliniek is ze echter snel genezen. Vervolgens gaat ze in de lokale krant op zoek naar een adoptiepaar. Ze treft een advertentie van Mark (Jason Bateman) en Vanessa Loring (Jennifer Garner). Zij hebben alles wat hun hart begeert, maar kunnen geen kinderen krijgen. En dat terwijl Vanessa zelf zegt dat ze voor het moederschap geboren is.
Bij de eerste afspraak maakt Juno onomwonden duidelijk dat ze haar kindje mogen hebben en dat ze absoluut niet van gedachten zal veranderen. Vervolgens begint het lange wachten. Een periode waarin Juno’s buik steeds verder groeit en Mark en Vanessa zich voorbereiden op het ouderschap. Vooral Mark, componist van commercialmuziek die droomt van een carrière als popmuzikant, moet erg wennen aan het idee dat hij straks vader zal zijn.
Los van de cast wordt ‘Juno’ vooral gemaakt door de humor. Subtiele grapjes zorgen ervoor dat er flink wat te lachen valt, zonder dat het flauw of plat wordt. Als Juno op bezoek gaat bij Mark en Vanessa en zij haar vragen of haar ouders niet ongerust zijn omdat ze niet weten waar ze is, stelt Juno droog: ,,Ik ben al zwanger, dus heel veel erger kan het niet worden.’’ In ‘Juno’ ook geen opgeheven vingertje. Juno blijft nuchter tegen alles aankijken en overschreeuwt eventuele twijfels met stoere praatjes.
Het is vooral deze benadering, die je niet van een Amerikaanse film verwacht, die van ‘Juno’ een bijzondere film maakt. Onvoorspelbaar, herkenbaar en vooral erg vermakelijk.
30/1/2012 | film |