Films uit IJsland bereiken niet zo vaak de Nederlandse filmkijker. ‘Myrin’ is dan ook de verfilming van de gelijknamige thriller van de populaire thrillerschrijver Arnaldur Indridason, bij ons bekend onder de titel ‘Noorderveen’. Baltasar Kormákur heeft een film gemaakt die dezelfde sfeer oproept als de boeken van Indridason.En dat is bepaald geen vrolijke sfeer. Het IJsland van Indridason is geen land waar je meteen naartoe zou willen als je zijn boeken leest. Ook de film ‘Myrin’ (‘Jar City’) is niet bepaald een VVV-spot voor IJsland. Sombere kleuren, al even kleurloze kleding en melancholische, nukkige en verknipte personages bevolken de verfilming van ‘Myrin’. In IJsland (met 300.000 inwoners) is het bepaald niet prettig wonen, zo lijkt de filmmaker zijn publiek duidelijk te winnen maken.
Inspecteur Erlendur (Ingvar E. Sigurdsson) is echt zo’n politieman ‘uit het boekje’. Hij is oud, verslaafd aan zijn werk, nukkig, gescheiden en leeft op voedsel van de afhaal. In de onsmakelijkste scene uit de film smikkelt hij verheerlijkt aan het oog van een schapenkop. En dan is er ook nog zijn aan lager wal geraakte dochter Eva. De film geeft minder uitleg over hun gezinssituatie dan het boek, maar duidelijk is dat ze meerdere problemen heeft. Haar zwangerschap is er daar slechts één van.
Eva trekt bij haar vader in, maar veel tijd heeft hij niet voor haar. Hij bijt zich vast in de zaak van een vermoordde eenzame man, wiens schedel is ingeslagen met een asbak. Erlendur staat voor een raadsel. Hij vindt slechts een aanwijzing op een foto van een oud graf. De foto brengt hem op het spoor van twee verkrachtte meisjes, drie criminele boezemvrienden en een corrupte agent. Hoe verder Erlendur en zijn collega’s in de zaak duiken, hoe meer vreemde zaken naar boven komen. Wat heeft bijvoorbeeld de dood van een vierjarig meisje met deze zaak te maken?
Zoals gezegd is ‘Myrin’ geen snelle thriller. Baltasar Kormákur toont een somber IJsland, het land waar het zelfmoordpercentage niet voor niets zo hoog lijkt. Erlendur verzucht aan het begin van de film niet voor niets dat het weer een typische IJslandse moord betreft: rommelig en zinloos. De sfeer in de film bezorgt je als kijker een onaangenaam gevoel en past prima bij het verhaal.
Voor een gepolijste thriller hoef je bij Kormákur niet aan te komen. De personages zijn niet mooi of stoer en zelfs de sfeervolle landschapsbeelden zijn door de hand-held-camera eerder rafelig en rauw dan mooi. Vanzelfsprekend hebben de filmmakers het nodige gesleuteld aan het oorspronkelijke verhaal, maar wat overblijft is een film die in elk geval recht doet aan het werk van Arnaldur Indridason. ‘Myrin’ was niet voor niets de IJslandse inzending voor de Oscars. En hopelijk zet deze film nog meer mensen aan om de geweldige boeken van de IJslandse schrijver te gaan lezen.
4/2/2012 | film |