Emma McLaughlin en Nicola Kraus schreven enkele jaren geleden ‘The Nanny Diaries’, een boek dat zich goed leent voor verfilming. Die kwam er afgelopen jaar. Shari Springer Berman en Robert Pulcini regisseerden de even fijne filmversie met in de hoofdrol Scarlett Johanson als veelbelovende studente die wegvlucht in een haar baantje als nanny.Annie Braddock (Scarlett Johansson) is net afgestudeerd en er wacht een glansrijke carrière in de financiële wereld op haar. Dat is althans wat haar moeder voor haar dochter in gedachten heeft. Annie zelf wil vooral weg uit de buitenwijk waar ze tijdens haar studie met haar moeder is blijven wonen. Haar eerste sollicitatiegesprek bij een bank loopt echter uit op een mislukking.
In het park loopt Annie vervolgens letterlijk op tegen Grayer, een verwend rijkeluiskind dat bijna overhoop wordt gereden. De moeder, door Annie in de voice-over steevast aangeduid als Mrs X (Laura Linney) ziet in haar de ideale nanny. Kindermeisje spelen is niet bepaald haar droombaan, maar ze besluit toch op het aanbod in te gaan. Ze verzwijgt haar nieuwe baantje voor haar moeder en trekt in bij de rijke familie X.
Al snel blijkt Grayer een onuitstaanbaar kind, de moeder een ziekelijke controlfreak die overal tijd voor heeft behalve voor haar kind, terwijl vader X (Paul Giamatt) het eerste deel van de film helemaal buiten beeld blijft. Hij heeft zo mogelijk nog minder tijd voor zijn zoon, verwaarloost zijn huwelijk en bekommert zich slechts om zijn werk en minnaressen. Het kind blijkt de dupe van zijn opvoeding, die voor het grootste deel neerkomt op de nanny.
En hij is niet het enige kind in de zogenaamde upper-class die op deze manier wordt opgevoed. Bij het schooltje waar Grayer moet worden afgehaald, stikt het van de nanny’s die onderling ervaringen uitwisselen over hun werk en met name hun werkgevers. Annie begint aan haar baantje als nanny omdat het haar een interessant wetenschappelijk project lijkt, maar ze raakt steeds meer betrokken bij het kind dat in haar al snel een surrogaatmoeder ziet.
Met name het eerste deel van de film is scherp en kritisch. Het upperclasswereldje en vooral de manier waarop ze met kinderen omgaan, wordt met veel sarcasme bezien en bekritiseerd. Moeder X bezoekt de een na de andere bijeenkomst over opvoeden, maar heeft er zelf geen millimeter talent voor. Ze gaat zo ver dat ze de verjaardag van Grayer een maand eerder viert, omdat de organisator die het van haar moet regelen op de echte datum niet beschikbaar is.
Stuitend is de scène waarin het gezin eindelijk eens gezamenlijk naar een feestje gaat. Op de achterbank van de limousine probeert Grayer aandacht te krijgen van zijn ouders. Die zitten echter allebei in hun mobiele telefoons te tetteren. Annie ziet het vanaf de voorbank met stijgende verbazing aan, zeker als vader X moeder toebijt dat de nanny iets aan dat kind moet doen. Tijdens het feestje betrapt Annie Mr X met een vrouwelijke collega, maar zowel hij als Mrs X (die haar huwelijksproblemen steevast ontkent) praat nergens over.
Gaandeweg gaan de scherpe randjes van ‘The Nanny Diaries’ eraf en werkt de film toe naar de onvermijdelijke ommekeer aan het slot van de film. Uiteraard komt ook de onvermijdelijke romance om de hoek kijken met een rijkeluisstudent, door Annie aangeduid als Harvard Hottie (Chris Evans). Hij woont in hetzelfde gebouw als de familie X. De opbloeiende romance brengt Annie in een lastige situatie, want Mrs X heeft haar vorige nanny ontslagen omdat ze een relatie kreeg.
Ondanks dat de film naar het einde toe steeds gepolijster wordt, is deze film van Shari Springer Berman en Robert Pulcini zeer de moeite waard. De mooie Scarlett Johanson, tegenwoordig vaste muze van acteursregisseur Woody Allen, wordt steeds beter en draagt de film. De scène waarin ze de verborgen camera ontdekt en daar meteen gebruik van maakt, is geweldig. De Mary Poppins-achtige droommomenten maken dit dagboek compleet. Een heerlijk filmpje om thuis te bekijken tijdens de donkere maanden.
31/1/2012 | film |