Na ‘Ik ook van jou’ en ‘Phileine zegt sorry’ is ‘Ik omhels je met duizend armen’ de derde Giphart-verfilming. Het is echter vooral de laatste film van de vorig jaar overleden filmmaker Willem van de Sande Bakhuyzen. Van de melige humor uit het boek is weinig overgebleven. Van de Sande Bakhuyzen heeft van ‘Ik omhels je met duizend armen’ vooral een indrukwekkend drama gemaakt.Ronald Giphart schreef zijn roman ‘Ik omhels je met duizend armen’ naar aanleiding van de dood van zijn moeder. Het lijkt daarom geen toeval dat Willem van de Sande Bakhuyzen juist deze film wilde maken. De filmmaker (‘Familie’, ‘Cloaca’, ‘Lepel’, ‘Leef’) overleed in september vorig jaar aan een hersentumor. Vlak voor zijn dood rondde hij de directors cut af van ‘Ik omhels je met duizend armen’. Ondanks dat zijn ziekte hem tijdens de opnamen al parten speelde, wilde hij deze film perse afronden.
‘Ik omhels je met duizend armen’ begint als de jonge schrijver Giph (Tijn Docter), zijn vriendin Samarinde (Carice van Houten) en een groep vrienden op vakantie gaan naar La Palma. In een luxe villa doen ze zich tegoed aan eten, drinken, drugs, seks en feesten. Giph kan echter niet van de vakantie genieten. Hij is net zijn moeder (Catherine ten Bruggencate) verloren en door verschillende oorzaken staat zijn relatie met het veelgevraagde fotomodel Samarinde onder druk. De belangrijkste is het feit dat zij op een Japans eiland verbleef en onbereikbaar was toen Giph’s moeder via euthanasie een eind aan haar slepende ziektebed maakte.
De in een vrij gezin opgegroeide Giph en diens zus Steph (Karina Smulders) hebben een haat-liefde-verhouding met hun vinnige moeder Lotti (Catherine ten Bruggencate), die altijd zegt wat ze denkt. Als ze laat weten een eind aan haar leven te willen maken wanneer haar leven ondraaglijk wordt, kan met name Giph daar niet mee omgaan. Het lukt hem ook niet zijn gevoelens te delen met Samarinde, tot haar frustratie. Als zij dan ook nog voor twee maanden vertrekt naar Japan voor een modellenklus, vindt hij dit helemaal moeilijk. Desondanks zegt hij niets. Ook niet als zij met elkaar bellen en zijn moeder’s gezondheid hard achteruit gaat.
Waar Ronald Giphart in zijn roman het verhaal rond de dood van Giph’s moeder afwisselt met veel melige humor, beperkt de filmversie zich vooral tot het drama. Van de Sande Bakhuyzen heeft er echter voor gewaakt dat het een zwaarmoedige film is geworden. Hij heeft er duidelijk veel van zichzelf ingestopt. De euthanasiescène is zo krachtig in beeld gebracht, dat je tijdens het kijken ervan vrijwel onvermijdelijk moet denken aan de situatie van de regisseur zelf. Met wat voor gevoel moet hij op de set hebben gestaan, in de wetenschap dat zijn eigen dood zo nabij was?
Voorafgaand aan de dood van de moeder van Giph en Steph toont hij een aantal losse shots van kamers in haar huis, waardoor hij toewerkt naar het emotionele moment dat op subtiele wijze in beeld wordt gebracht. De kracht van ‘Ik omhels je met duizend armen’ wordt vooral bepaald door het dramatische verhaal en door de sterke acteerprestaties, iets wat in alle films van Willem van de Sande Bakhuyzen opvalt. Catherine ten Bruggencate speelt een ijzersterke rol als de aan MS lijdende moeder. Ze is soms onaangenaam in de omgang, maar is kwetsbaar genoeg om medelijden op te wekken. Ook Tijn Docter, Karina Smulders en Carice van Houten zetten sterke rollen neer.
De scènes op het zonnige eiland, met veel gefeest en blote lichamen, voegen eigenlijk weinig toe. ‘Ik omhels je met duizend armen’ is vooral een indrukwekkende film over leven, dood en hoe mensen daarmee om kunnen gaan of juist niet mee om kunnen gaan. Na zijn voorlaatste film ‘Leef’ (een ode aan het leven) is ‘Ik omhels je met duizend armen’ een prachtige laatste film van een bijzondere filmmaker. Geheel terecht hebben de producenten ‘Ik omhels je met duizend armen’ opgedragen aan Willem van de Sande Bakhuyzen (1957-2005).
14/2/2012 | film |