Recensies van producties uit de Pixar Animation Studios bevatten over het algemeen veel lovende woorden. Wereldwijd worden hun films met lof overladen. Na animatiefilms als ‘Cars’, ‘Finding Nemo’, ‘Monsters Inc’ en ‘The Incredibles’ zijn de reacties op de meest recente productie ‘Ratatouille’ andermaal positief. Sterker nog: deze film wordt gezien als de beste Pixar-film ooit. Origineel is het niet, maar ik sluit me van harte aan in deze parade van lofuitingen.De Pixar Animation Studios nemen in de filmwereld een bijzondere positie in. Het lukt immers niet veel studio’s om een constante stroom van korte en lange films af te leveren van zeer hoge kwaliteit. Iedere studio heeft wel eens een mislukking en ook Pixar zal ongetwijfeld ooit een mindere film gaan afleveren. Tot op heden rolt echter het een na het andere juweeltje uit deze Amerikaanse animatiestudio, met als voorlopig hoogtepunt dus de meest recente productie ‘Ratatouille’.
Een rat als hoofdpersonage. Dat ligt niet erg voor de hand als je een film wilt maken die het publiek moet vertederen. Bij Pixar durven ze dat soort risico’s echter wel te nemen. Eerder lukte het ze met monsters (‘Monsters Inc’), superhelden (‘The Incredibles’) en auto’s (‘Cars’) ook. Helemaal van een leien dakje verliep deze productie echter niet. ‘Ratatouille’ werd ontwikkeld door Jan Pinkava, die ook de eerste versie maakte. De studio was echter niet tevreden en schakelde Brad Bird (‘The Incredibles’) in. Pinkava staat nu als co-regisseur op de titelrol, maar de lof voor ‘Ratatouille’ gaat toch vooral naar Bird.
Remy is een rat, maar niet zomaar een rat. Hij heeft namelijk een zeer goed ontwikkeld reukvermogen en een passie voor koken. In de rattenwereld komt hij daarmee niet verder dan controleur van afvalvoedsel. Hij is degene die moet checken of er geen gif in zit. Remy wil echter meer en droomt van een baan als chefkok. Als hij zijn familie kwijtraakt in het riool, komt hij precies uit bij het restaurant van zijn grote culinaire held, de inmiddels overleden chefkok Auguste Gusteau. De bistro is overgenomen door een nieuwe eigenaar, die vooral denkt aan commerciële zaken en minder liefde voor koken heeft dan Gusteau.
In de keuken ontmoet Remy het onhandige hulpje Linguini, die maar een ding wil: ondanks zijn gestuntel zijn baantje behouden. Remy en Linguini sluiten een verbond waardoor het hulpje uitgroeit tot meesterkok, wiens gerechten in werkelijkheid worden klaargemaakt door Remy. Een rat in de keuken kan natuurlijk niet en daarom moet hun geheim voor iedereen verborgen blijven. Remy bedient Linguini vanonder diens kokmuts als een soort marionettenpop door aan zijn haar te trekken. Een simpele oplossing die tot de nodige hilarische situaties leidt. En uiteraard trekt Linguini tevens de aandacht van de enige vrouwelijke kok in de keuken.
Het sympathieke verhaal, dat doet denken aan het wereldberoemde Cyrano, is door de makers omgezet in een aanstekelijke animatiefilm. Recensies van eerdere Pixar-producties teruglezend, wordt het wellicht een saai verhaal: maar wat de makers uit hun computers krijgen blijft adembenemend, verbluffend en indrukwekkend. Het sfeervolle Parijs ziet er zo mooi uit, dat je bijna gaat twijfelen of het wel animatie is. Hetzelfde geldt voor de levensechte personages. Elke keer denk je dat men zich bij Pixar nu echt niet meer kan overtreffen, maar telkens lukt het ze dan toch weer.
Ook de personages maken van ‘Ratatouille’ een geweldig feest. Ratje Remy steelt je hart op het moment waarop hij vanuit het potje naar Linguini kijkt, die hem dreigt te verdrinken in de Seine. Hij doet het toch maar niet en wie goed in de ogen van Remy kijkt, weet waarom. ‘Iedereen kan koken’, luidt het motto van Remy’s held Auguste Gusteau. Ondanks de hoon van zijn rattenfamilie en het feit dat de mensen een rat in de keuken not done vinden, zet hij door. Hij verleidt ze uiteindelijk allemaal met zijn kookkunst, zelfs de grootste zuurpruim: de criticus die alleen opeet wat hij echt lekker vindt en daardoor graadmager is.
Met ‘Ratatouille’ lijkt Pixar de lat voor zichzelf onmogelijk hoog te hebben gelegd, maar ik heb dit al zo vaak gedacht, dat dit ook nu wel weer niet waar zal zijn. De korte film ‘Lifted’, die voorafgaand aan de hoofdfilm wordt vertoond, bewijst dat de animatiestudio genoeg talent in huis heeft om de filmkijkers te blijven verbazen, verrassen en verleiden. Na ‘Ratatouille’ kijk ik in elk geval uit naar het volgende Pixar-juweeltje, want deze topfilm smaakt naar meer!
17/2/2012 | film |