Wie het werk van regisseur Robert Rodriguez een beetje kent, weet dat deze Amerikaanse filmer van het betere gooi en smijtwerk houdt. Tere zieltjes kunnen zijn films, uitgezonderd de ‘Spy Kids’ serie, beter overslaan. ‘El Mariachi’, ‘Desperado’, ‘Once upon a time in Mexico’ en ‘From dusk till dawn’. Ze staan stuk voor stuk bol van het geweld. In de stripverfilming ‘Sin City’ is het niet anders, al is dit geweld wel gruwelijk mooi in beeld gebracht. Rodriguez liep al jaren rond met het idee om ‘Sin City’ van stripkunstenaar Frank Miller te verfilmen. Hij wist echter niet hoe hij de cynische zwart-wit wereld van cultheld Miller tot leven moest brengen. Pas na de filmserie ‘Spy Kids’ had Rodriguez zo veel gezien op het gebied van special effects dat hij eindelijk wist hoe hij ‘Sin City’ moest scheppen. En dat scheppen kan vrij letterlijk genomen worden, want op de set gebruikte Rodriguez niet veel meer dan een groen scherm waarvoor hij zijn acteurs liet spelen. De achtergronden en decors komen grotendeels uit de computer.
De eerste beelden maken meteen duidelijk dat we hier te maken hebben met een stripverfilming. Rodriguez heeft, in tegenstelling tot veel andere filmmakers, geen enkele moeite gedaan om een eigen invulling te geven aan ‘Sin City’. Hij vroeg Frank Miller, schepper van de strips, zelfs als co-regisseur en gebruikte de drie strips waarop hij zijn film baseerde letterlijk als storyboard. Zijn eigen rol in het geheel was, zoals bij vrijwel al zijn films, groot. ‘Shot and cut by Robert Rodriguez’ zeggen de begintitels met een knipoog naar wat de daaropvolgende twee uur zal volgen. Daarnaast schreef en regisseerde hij de film en bemoeide hij zich met de productie en muziek.
‘Sin City’ is luttele minuten oud als de eerste dode valt. Er zullen er nog velen volgen in deze uit drie verhalen bestaande film. Het zijn feitelijk drie losstaande segmenten, al overlappen ze elkaar deels. Bovendien staat in de drie episodes telkens een man centraal die voor een keuze komt te staan. Uiteindelijk leiden de keuzes die ze maken allemaal tot dood en verderf. Er is dan ook letterlijk en figuurlijk weinig licht te bekennen in deze grotendeels in zwart-wit gedraaide film. Slechts nu en dan komt er een kleurig detail op het scherm. Zoals de jurk en lippen van hoertje Goldie (Jaime King).
Zij vrijt met de hoekige rouwdouwer Marv (Mickey Rourke) en wordt prompt de volgende ochtend dood naast hem gevonden. Hij denkt vanaf dat moment maar aan één ding: wraak. Hetzelfde geldt voor agent Hartigan (Bruce Willis) en Dwight (Clive Owen) in de andere verhalen. Ook zij zijn uit op wraak nadat in beide gevallen een vrouw is lastiggevallen. De wraak van de mannen mondt uit in veel schiet-, snij-, steek- en breekwerk. En dus tot veel bloed, dat in de brute wereld van ‘Sin City’ niet rood maar helwit is.
De mannen in deze wereld zijn allemaal ruw en meedogenloos. Wie daar tegenover schuchtere dames verwacht komt bedrogen uit. De vrouwen, veelal schaars geklede hoeren, hebben hun eigen stadsdeel. Daar regeren zij en hebben de politie niet nodig om zichzelf te beschermen. Zelfs het enige onschuldige meisje uit de film, dat op negenjarige leeftijd van een brute verkrachting wordt gered door Hartigan, blijkt tien jaar later volgroeid tot een zwoele paaldanseres (Jessica Alba). Om maar te zwijgen van de echte monsters uit de film, die stuk voor stuk heel erg harteloos en gewelddadig zijn.
‘Sin City’ is vooral een visuele kijkervaring. Een zo nu en dan overigens zeer onaangename kijkervaring, vooral vanwege het vele expliciete geweld. Hoofden worden geplet, benen worden afgehakt of door honden weg gegeten, een compleet scrotum wordt tussen iemands benen vandaan gerukt, niets is Rodriguez te gortig. Intrigerend is het geweld in ‘Sin City’ wel, vooral omdat het door de vorm van de film op een vreemde manier vooral erg mooi wordt. De regisseur laat zijn personages soms zelfs helemaal verworden tot witte silhouetten op een zwarte achtergrond, waarmee hij het stripgehalte lijkt te willen benadrukken.
Oh ja: dat Rodriguez Frank Miller aanstelde als co-regisseur, kostte hem zijn lidmaatschap van de Amerikaanse regisseursbond. Ongelooflijk. Voor een film als ‘Sin City’ zouden ze hem erelid moeten maken! Er gebeurt zo veel en er is te veel te zien om op te noemen. ‘Sin City’ is een bizarre en bijzondere kijkervaring en daarmee is niets te veel gezegd. Overigens liet Rodriguez de regie van een bizarre autorit over aan zijn maatje Quentin Tarantino. Met het metaal van een revolver dwars door zijn voorhoofd, gaat Benicio Del Toro in discussie met Clive Owen. Let trouwens ook op het bijrolletje van ‘onze’ Rutger Hauer, als een van god los geraakte priester.
17/2/2012 | film |