Wie het Britse duo Blood Red Shoes aan het werk ziet, kan niet anders dan ze vergelijken met een storm. Een keiharde storm welteverstaan. Met hun debuut-cd ‘Box of Secrets’ maakten ze begin dit jaar een vlammende entree in de muziekwereld. Al waren de meeste nummers van het album via internet al ‘hits’ geworden. Niet geheel toevallig heet één van de songs op het album ‘ADHD’.Eerst nog maar eens de bandnaam verklaren. Blood Red Shoes verwijst naar de met bloed volgelopen pumps van Ginger Rogers, die zich door veel te oefenen voorbereidde op een musical met danspartner Fred Astaire. De vergelijking is snel gemaakt. Laura-Mary Carter (zang/gitaar) en Steven Ansell (zang/drum) bespelen hun instrumenten ook tot bloedens toe. Letterlijk.
Herrie, is de kortste omschrijving van de muziek van het duo. Al doe je de elf tracks op ‘Box of Secrets’ daarmee zonder meer tekort. Dat blijkt ook wel uit de lof die ze in vrijwel alle recensies krijgen toegezwaaid. Op de website 3voor12 omschreef Steven de muziek van Blood Red Shoes als volgt: ,,Luid, agressief, snel, onrustgevend en catchy. Die laatste om er een toch nog een positieve draai aan te geven.’’
In een later interview met muziekblad OOR voegde hij daaraan toe: ,,We spelen hard en erg krachtig. Laura en ik zijn boze, agressieve mensen, in ieder geval in onze gedachten. Ik geloof niet dat je dan een willekeurige voorbijganger moet neerslaan, maar die agressie moet eruit en dat kan in de muziek.’’
De energie spat uit de speakers als ‘Box of Secrets’ in de cd-speler zit en live speelt Blood Red Shoes zo agressief dat Steven regelmatig zijn stem kwijt is en Laura-Mary het bloed op haar vingers heeft staan van het gitaarspelen. ,,Wij zijn geobsedeerd door hard geluid’’, zeiden ze hierover in een interview. ,,Volume is essentieel, het trapt je onder je hol. Het betekent voor ons: direct contact met je publiek, de zaal en je instrument. Zonder die fysieke kant bestaat Blood Red Shoes gewoon niet.’’
Laura-Mary Carter en Steven Ansell ontmoetten elkaar in de Londense undergroundscene. Ze speelden allebei in een band. Hij in Ca Ton Form uit Brighton en zij in Lady Muck uit Londen. Op zijn verjaardag pikte hij haar hoed, ervan uitgaand dat zij die later wel terug zou komen halen. Het duurde een jaar. Pas toen haar band uit elkaar ging, belde ze Steven. Om te jammen. Dan kon ze meteen haar hoed mee terug nemen.
Inmiddels spelen deze naar eigen zeggen ‘twee extreme persoonlijkheden’ drie jaar samen. Net als bijvoorbeeld Arctic Monkeys was hun muziek al beroemd voordat ze een platencontract tekenen. Ze waren een hit op My Space en brachten zelf een aantal singles uit. Hun optredens werden steeds drukker bezocht, waarna het wachten was op hun eerste echte cd. In Nederland stonden ze inmiddels op Noorderslag, Londen Calling, Pinkpop, Metropolis en Lowlands.
De invloeden van de tweede jonge Britten zijn duidelijk. Zelf noemen ze onder meer Nirvana, Pixies, Blur, PJ Harvey, Joy Division, Sonic Youth, Blonde Redhead, David Bowie, Unwound, The Beatles, Queen, AC/DC, The Lapse, Shellac, Sleater Kinney en Babes in Toyland. Laura-Mary, die op het podium vrijwel altijd een keurige jurk of rok met bijpassende pumps draagt: ,,We zijn allebei muzieknerds. We houden van muziek, raken erdoor geïnspireerd. En daarom willen we het zelf ook graag doen.”
In een ander interview, op 3voor12.nl, zei Steven over hun inspiratiebron: ,,Mijn grootste motivatie is rusteloosheid of onvrede met iets, vooral tekstueel. Dingen die we niet leuk vinden aan onszelf, aan de wereld, aan andere mensen. Muzikaal gezien ben ik vooral geïnspireerd door bands uit de grunge periode en Engelse punkbands uit de jaren zeventig. Als ik die dingen hoor, dan wil ik meteen zelf muziek gaan maken. De energie en opwinding die er van uitgaat is inspirerend.’’ (2008)
5/1/2012 | muziek |