Fernando Lameirinhas vluchtte in 1958 met zijn ouders naar België en kwam uiteindelijk in Nederland terecht. In zijn muziek is de Portugese fado het vertrekpunt met ’een nieuwe en avontuurlijke dimensie’, zoals een recensent schreef. ,,Mijn muziek wordt gevoed door wat ik zie en meemaak’’, zegt hij. Dinsdag 13 januari staat hij in het Oude Luxor Theater in Rotterdam met zijn programma ’Alegria do Triste’ (De vreugde van verdriet).Vanuit het café waar is afgesproken, hebben we uitzicht over het Leidseplein. Het krioelt er als altijd van de mensen. Jong, oud, man, vrouw, afkomstig uit verschillende culturen. Het is deze smeltkroes waar de van origine Portugese Fernando Lameirinhas zo van houdt en waar hij zijn inspiratie vandaan haalt. ,,De interactie tussen culturen komt altijd in mijn werk naar voren. Ik vind dat ook het mooiste van muziek. Die samensmelting verrijkt het leven en de muziek. Als mensen met elkaar muziek maken heb je geen barrières, geen grenzen. Taal speelt dan eigenlijk geen rol, dat is slechts een verdieping. Emoties, instincten en gevoel zijn veel belangrijker dan taal. Je merkt ook dat mensen die elkaar niet verstaan, toch met elkaar kunnen communiceren.’’
,,Ik geloof in het lot’’, zegt hij. ,,Toen we eenmaal in België woonden, begonnen mijn broer Antonio en ik met muziek maken. Twee, drie jaar later speelden we in ons eigen bandje en hadden we onze eerste hit.’’ Ze speelden popmuziek, soul en bleven zich ontwikkelen. De muziek bracht de broers in Amsterdam, waar ze nooit meer zijn weggegaan.
Werd Lameirinhas in het begin geïnspireerd door The Beatles en de Rolling Stones, inmiddels speelt hij ’een eigentijds cross-over-stijl, waarin hij de Portugese fado vermengt met jazz, pop, Kaapverdiaanse morna, Braziliaanse chorinho en samba cançao’. ,,Sommige artiesten houden zich al veertig jaar bezig met hetzelfde. Ik ben juist uit nieuwsgierigheid begonnen met muziek maken. Het is een creatief proces en om te overleven moet ik telkens iets nieuws doen. Dat is niet de makkelijkste weg, maar ik volg mijn gevoel, zo blijft het spannend. Als het voorspelbaar wordt, is het niet leuk meer.’’
Lameirinhas speelt met een vaste band met vier ’fantastische muzikanten’. ,,Wij horen bij elkaar als een magneet. Ik word ook regelmatig door hen verrast. Het grootste compliment dat ik van het publiek hoor is als men zegt: ik zie dat jullie plezier hebben als jullie op het podium staan. En zo moet het ook zijn.’’
,,Ik speel al veertig jaar samen met mijn broer. Voor Portugezen is dat heel normaal, waar Neder landers dat wellicht niet vinden. Ik vind dat de maatschappij tegenwoordig veel te individualistisch is. Ik vind dat een slechte ontwikkeling. Er zijn steeds meer mensen die eenzaam zijn, zoals ouders waar niemand naar omkijkt. Alles moet nu, mensen hebben geen geduld meer. Als een relatie even niet werkt, gaat men naar iemand anders. Ook wat betreft integratie merk je de gevolgen van de individualisering. Met mijn muziek probeer ik een manier te vinden om met elkaar om te gaan, van elkaar te leren.’’
Hoewel hij muziek uit verschillende werelddelen laat samensmelten, blijft Portugal de basis: ,,Ik vind mezelf een Portugees’’, zegt hij. ,,Daar ben ik voor een groot deel gevormd. Mijn muziek is Portugees, maar wel gezien van buitenaf. Het is fado, maar mijn fado. Zo sta ik in de wereld. Mijn muziek wordt gevoed door wat ik zie en meemaak. Met integreren moet eigenlijk hetzelfde gebeuren. Je mag van mensen verwachten dat ze integreren, maar moet wel accepteren dat er altijd een stukje van de eigen cultuur overblijft. Het gaat uiteindelijk om respect tussen mensen.’’ (2004)
6/1/2012 | muziek |