‘Eén Kus’ heet de nieuwe cd van Frédérique Spigt. Een prachtig album met veertien rauwe levensliederen in Franse stijl. Op 8 februari gaat in Schiedam tevens haar nieuwe, gelijknamige theaterprogramma in première. Een interview met deze Rotterdamse zangeres over de accordeon, chansons, spanning, politiek, X-Factor, musicals en de muziekwereld. ,,Het promoten van een nieuwe cd is iedere keer weer een rampenplan.’’Ze zit al een tijd in het vak, maar van premières houdt Frédérique Spigt nog steeds niet. Als dé datum dichterbij komt, raakt ze gespannen. ,,Het ergste is dat je nooit weet hoe erg het wordt. Het kan je zo bij de keel grijpen dat je er paniekerig van wordt. Gelukkig is dat gevoel vaak halverwege het tweede nummer verdwenen. Het is angst voor angst, daar moet je doorheen.’’ Waarschijnlijk niet toevallig heet het op de flyer van ‘Eén Kus’ geen première, maar een ‘feestelijke voorstelling’. ,,Dat hebben ze denk ik voor mij gedaan, haha. They know me well.’’
Onlangs verscheen ‘Eén Kus’, alweer de vijfde solo-cd van Frédérique Spigt. Een schijfje met veertien chansons, waarop het leven op rauwe en intense wijze wordt bezongen. De basis voor deze cd werd gelegd toen Fré van vrienden een accordeon kreeg. ,,Ik wilde altijd al een accordeon en uiteindelijk kreeg ik er dus een cadeau en dat beviel me meteen enorm. Ik wilde al langer een album maken met Nederlandse chansons en dankzij die accordeon is dat eigenlijk gewoon geboren. Dat instrument dwingt je in een bepaalde hoek. Het is inderdaad een gedurfd album geworden, anders dan anders.’’
Ze schreef zelf alle teksten, voor de muziek kreeg ze onder meer hulp van haar vaste muzikant Jan van der Meij, de Belgische accordeonvirtuoos Gwen Cresens, Hein Offermans en Paul Prenen. ,,De liedjes waren al geschreven, maar dankzij die anderen werden ze naar een hoger plan getild. Ik sta altijd open voor de creativiteit van anderen. Het is een heerlijke muziekstijl. Dat zit hem vooral in dat prachtige instrument, waardoor een Frans geluid ontstaat. Met Nederlandse teksten blijkt dat zeer goed te werken. Er staan inderdaad ook Franse stukken op. Dat komt dankzij Sylvain Ephimenco. Hij heeft een aantal bewerkingen van mijn teksten gemaakt en in het Frans klinken die heel erg mooi.’’
De teksten op ‘Eén Kus’ zijn vaak somber, al krijgen ze altijd een knipoog mee en blijft er toch vrolijkheid vanaf stralen. Zo bezingt Fré op ‘Danse macabre’ de politieke beerput, gaat ‘Het hart van onze tijd’ over iemand die maanden dood in huis lag zonder dat hij werd gemist, verhaalt ‘Genoeg’ over een verbroken relatie en is ‘Reviens-moi’ een ode aan de vermoordde Theo van Gogh. Van een andere orde is ‘Annemarie’, een passievolle en gemeende ode aan haar levenspartner. ,,Ik ben gelukkig gezegend met een lieve partner, maar het is de vraag of je dat echt kan overbrengen. Het is moeilijk als het zo dichtbij is. Je bent toch bang dat je iemand tekort doet. Maar de liefde spat er inderdaad vanaf, ik heb daar al veel complimenten voor gekregen.’’
Een ander opvallend nummer is ‘Idool van idool’ waarin zij zich boos maakt over musicals en gemaakte muziek. ,,Je hebt veel creatieve mensen die naar mijn idee alleen kunnen kiezen uit soaps en musicals. Dat is een droevige schets. Kijk naar Idols en X-Factor. Het voorbeeld dat jonge en creatieve mensen wordt gegeven is middelmatig. Je moet ze juist een goed voorbeeld geven. Het kan dat ik hier geen vrienden mee maak, maar ik geloof niet dat ik er veel heb in het wereldje. En je moet toch de waarheid kunnen zeggen? Ik vind het prima dat er leuk entertainment is, maar er moet ook ruimte zijn voor creativiteit en oorspronkelijkheid.’’
Zelf houdt Spigt het al jaren uit in de muziekwereld, ondanks dat ze altijd haar eigen plan trekt. ,,Ik heb pas ook op schoot gelegen bij Patty Brard als kindje Jezus om promotie te maken. Toch vind ik dat ik daar dan nog wel mee weg kom, maar het promoten van een nieuwe cd is iedere keer weer een rampenplan. Gelukkig kan ik er nog steeds van leven. Bovendien kan ik niet zonder muziek en ik mag niet klagen. De verkoop van ‘Eén Kus’ loopt goed en ik krijg positieve recensies. Daar ben ik erg blij mee.’’
En optreden natuurlijk. ,,Dat is het echte werk, het leukste dat er is. Dat is waar ik het voor doe. En het theater is een spannende plek, omdat het altijd stil is. Ik kom uit de rock ’n roll en daar staat alles op elf en hoort niemand het als je een nootje mist. Maar in het theater, zeker nu we maar met z’n vieren zijn, hoor je alles. Het theater is een luisterplek en het materiaal van deze cd leent zich daar wel voor. Ik denk ook dat mijn muziek zich uiteindelijk heeft gevormd naar de plek waar het wordt gespeeld.’’
The Rolling Stones
Eén van de nummer op ‘Eén Kus’, getiteld ‘Terrifiant’, is een bewerking van ‘Terrifying’ van The Rolling Stones. Het duurde echter even voordat Frédérique Spigt toestemming had gekregen om deze bewerking op haar cd te zetten. De toestemming moest komen van de oorspronkelijke makers Mick Jagger en Keith Richards. ,,We hebben dat nagevraagd bij advocaten en die zeiden: zet het niet op cd zonder toestemming.’’ De eerste versie van ‘Eén Kus’ verscheen daarom zonder ‘Terrifiant’, hoewel Fré het er graag op wilde hebben. Onlangs kwam alsnog toestemming van The Stones en op de tweede druk van ‘Eén Kus’ is het lied toegevoegd. ,,Gelukkig staat het er alsnog op’’, stelt ze tevreden. ,,En voor degenen die de cd al hebben, verschijnt ‘Terrifiant’ ook op single.’’ Al met al een mooi verhaal. ,,Vooral omdat het een mooie gedachte is dat Mick Jagger en Keith Richards aan tafel naar mijn cd hebben zitten luisteren en het blijkbaar goed vonden.’’ (2006)
6/1/2012 | muziek |