Janine Jansen (26) is zeer succesvol als violiste. Sinds haar internationale doorbraak in 2002 heeft ze een platencontract bij Decca, bracht ze twee succesvolle cd’s uit, won ze onlangs een Edison en speelt ze in alle uithoeken van de wereld met befaamde orkesten en grote dirigenten. Op 10, 11, 12 en 14 november strijkt ze neer in De Doelen, waar ze met het Rotterdams Philharmonisch Orkest een vioolconcert van Brahms speelt.
Haar muzikale leven kende tot nu toe veel hoogtepunten, maar gevraagd naar de belangrijkste stap noemt violiste Janine Jansen haar optreden met het Philharmonia Orchestra in Londen onder leiding van dirigent Vladimir Ashkenazy. ,,Hij heeft mij in contact gebracht met de mensen van platenlabel Decca. Ik mocht mijn eerste cd opnemen en daarna is het heel hard gegaan.’’ Met twee goedverkopende albums en optredens over de hele wereld behoort Jansen inmiddels tot de wereldtop. ,,Maar’’, zegt ze nuchter. ,,Voor mij als musicus is er niet zoveel veranderd. Ik wil met mijn muziek nog steeds iets bij mensen losmaken.’’
Janine Jansen komt uit een muzikaal nest. Haar ouders en twee oudere broers speelden al instrumenten, toen de jonge Janine af en toe op piano of blokfluit speelde. Op haar zesde bezocht ze een voorspeelmiddag van leeftijdsgenoten en koos ze voor viool als haar instrument. ,,Ik wilde eigenlijk cello gaan spelen, omdat die zo’n mooie donkere klank heeft. Bovendien speelde mijn oudere broer cello en daar keek ik natuurlijk tegenop. Uiteindelijk is het toch viool geworden. Na die voorspeelmiddag was ik verkocht.’’
Ze volgde lessen bij de befaamde docente Coosje Wijzenbeek. ,,In het begin speelde ik één keer per week een uur en na een paar jaar werd dat twee keer per week. Daarnaast liet Wijzenbeek op zaterdagmiddag vaak al haar leerlingen bij elkaar komen om te spelen of concerten te geven. Met studeren erbij was ik dus als kind al veel met muziek bezig. Hoeveel je moet studeren is voor iedereen anders. Ik ben nooit echt iemand geweest die heel veel studeerde. Als ik andere leerlingen hoorde, schaamde ik me wel eens dat ik niet meer studeerde. En als ik nu collega’s om me heen hoor, is dat nog steeds zo...’’
,,Die tijd heeft me gevormd, ik heb heel veel bij haar geleerd. Niet alleen het vioolspelen, maar ook kamermuziek maken, samen spelen en naar elkaar luisteren. Het is belangrijk dat je dat vanaf jonge leeftijd doet.’’ Als natuurtalent werd Jansen op haar zestiende aangenomen op het conservatorium. ,,Ik had al veel concerten gedaan en wist dat ik verder wilde in de muziek. Daarom besloot ik me helemaal daarop te richten en de stap naar het conservatorium te maken. Met name de eerste twee jaar onder Philipp Hirshhorn waren zeer belangrijk.’’
Inmiddels is Janine Jansen internationaal een veelgevraagd violiste. Ze trad op met alle grote orkesten ter wereld, onder leiding van al even beroemde dirigenten. Bovendien bespeelt ze een unieke viool, vervaardigd in 1727 door Antonio Stradivari. Jansen heeft dit bijzondere instrument in bruikleen van het Elise Mathilde Fonds. ,,Ik heb veel instrumenten uitgeprobeerd, maar dit klikte meteen. Het voelt echt een beetje als een deel van mij. Deze viool is een prachtig instrument, met een rijke klankkleur. Het is inderdaad een zeer kostbaar instrument. Daarom ben ik ook zo blij dat ik erop mag spelen.’’
Sinds haar eerste cd krijgt Jansen veel aandacht in de media. Naar aanleiding van haar tweede cd, haar versie van Vilvaldi’s ‘The Four Seasons’, werd in veel recensies aandacht besteed aan de glamourfoto’s in het cd-boekje. Zelf moet Jansen wel lachen om de aandacht hiervoor: ,,Ik vind het belangrijk dat een cd, waarvoor ik alles geef, er ook leuk uitziet. Ik vind het dan leuk om van die foto’s te maken. Ik zie ook niet waarom die twee dingen niet samen kunnen gaan. Ik vind het niet vervelend dat recensenten het over die foto’s hebben, zolang ze maar in de gaten houden waar het echt om gaat en dat is mijn muziek.’’
Van 26 tot en met 29 december organiseert Janine Jansen in Vredenburg Utrecht voor de tweede maal haar eigen Internationale Kamermuziekfestival. Maar op 10, 11, 12 en 14 november is ze eerst nog te zien met het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Ze spelen het vioolconcert van Brahms. ,,Ik heb vaker met het RPhO gespeeld, dus ik ken de mensen al wat beter en dat werkt toch fijner dan wanneer je elkaar niet kent. Vaak kom ik de dag voor een concert aan en kunnen we misschien twee keer met elkaar repeteren. In het begin is het altijd aftasten. Uiteindelijk is het belangrijk dat je op elkaar reageert en openstaat voor elkaar. De Doelen vind ik bovendien een fijne zaal om te spelen en het stuk van Brahms vind ik fantastisch. Het is elke keer weer een uitdaging om dat te spelen.’’ (2006)
3/1/2012 | muziek |