Mala Vita presenteerde onlangs hun tweede studio-album ‘En Exilio’. De band bestaat uit vijf migranten en dat is in de muziek terug te horen. Mala Vita combineert Balkanmuziek met onder meer rock, ska en hiphop. Met hun muziek vragen ze aandacht voor intolerantie. Het optreden in WATT wordt mede georganiseerd door Velvet Music. En dus kan iedereen die het album ‘En Exilio’ daar koopt voor slechts 2,50 euro een kaartje kopen voor het concert in WATT. ,,Een idee van Velvet’’, verklaart frontman Mickael Franci van Mala Vita. ,,Het loopt goed, dus wij zijn er erg blij mee.’’
Hij begon de band een jaar of zes geleden. De huidige formatie telt vier muzikanten die oorspronkelijk van de Balkan komen. De bassist komt uit Indonesië en de frontman is Italiaans. Niet alleen de verschillende talen hoor je terug in de muziek, ook de sound is een potpourri van stijlen. Na de vorige cd nam de band de tijd voor opvolger ‘En Exilio’. ,,We hebben de songs zelf geschreven en geproduceerd. Dit album is een ophoping van alle ervaringen in de afgelopen jaren.’’
‘En Exilio’ is Spaans voor ‘in ballingschap’. ,,Een aantal songs op de cd heeft dat thema. Logisch, omdat wij een band zijn die bestaat uit immigranten. Sommige jongens zijn gevlucht uit oorlogsgebieden. Het is logisch dat het niet meevalt om je dan ergens anders thuis te voelen. Teruggaan is ook geen optie en daardoor voel je je ontheemd. De onvrede over vreemdelingen lijkt in Nederland steeds meer te groeien en daardoor kun je je in een soort ballingschap voelen.’’
,,Vroeger had je die vooroordelen natuurlijk ook, maar de huidige intolerantie in Nederland baart mij zorgen. Je hebt altijd mensen gehad die dat soort dingen roepen en er zijn genoeg die het geloven. De Balkanoorlog heeft aangetoond waartoe dit kan leiden. Stigmatiseren en beledigen leidt tot oorlog. Zover is het in Nederland nog niet, maar we zitten er niet ver vandaan. Gelukkig merk ik dat veel mensen wel tolerant zijn.’’
Om aandacht te vragen voor de toenemende intolerantie had Mala Vita het plan om een optreden te geven in een asielzoekerscentrum. De leiding zag dit echter niet zitten en dus speelde de band voor de deur. Ondanks alles wil Mickael zijn band geen politieke band noemen: ,,We zijn dat min of meer, maar we willen het niet overdrijven. We zijn geen politieke partij. Het gaat vooral om de muziek.’’ (2009)
9/1/2012 | muziek |