Vanessa Paradis werd in 1987 bekend toen haar single ‘Joe le Taxi’ in verschillende Europese landen naar de top van de hitlijsten schoot. In Nederland scoorde ze op ‘Joe le Taxi’ en het door Lenny Kravitz geproduceerde ‘Be my baby’ na geen enkele hit. Naast zingen is Paradis ook veelvuldig actief als actrice, maar het meest bekend is ze als de vriendin van Johnny Depp, met wie zij twee kinderen heeft. Onlangs verscheen haar nieuwe cd ‘Divinidylle’.In 1987 stond plots een veertienjarig Frans meisje in de Europese hitparades. Met haar zoete kinderstemmetje zong ze ‘Joe le Taxi’ naar de toppositie van de hitlijsten. In eigen land groeide ze hierna uit tot een ster, maar de rest van Europa bleef wat achter. ‘Manolo Manolette’, ‘Marilyn et John’ en ‘Maxou’ waren vooral succesvol in haar thuisland net als haar debuutalbum ‘M&J’. ‘Tandem’, de eerste single van haar tweede album ‘Variations sur le même t’aime’ trok meer aandacht. Dit had alles te maken met de gewaagde videoclip die Jean-Baptiste Mondino bij dit nummer maakte.
Internationaal brak Vanessa Paradis echt door met haar grootste hit ‘Be my baby’. Dit vrolijke retroliedje met sexy clip stond overal hoog genoteerd in de hitlijsten. Dit kwam niet in de laatste plaats doordat ‘Be my baby’ evenals haar eerste Engelstalige album ‘Vanessa Paradis’ waren geproduceerd door Lenny Kravitz. Net als bij Serge Gainsbourg, die haar tweede album produceerde, zou Vanessa ook met Kravitz een relatie hebben gehad. Het leverde veel publiciteit op, maar daarna werd het stil rond de Franse zangeres.
In Frankrijk timmerde ze op het witte doek aan de weg. Ze debuteerde in 1989 met een Lolita-achtige rol in ‘Noce Blanche’ van regisseur Jean-Claude Brisseau. Ze schudt het brave-meisjes-imago van zich af met enkele pikante scènes, maar het waren toch vooral haar acteerprestaties die aandacht opeisten. Niet voor niets ontving ze voor haar filmdebuut de César du Cinéma (de Franse tegenhanger van de Oscar) voor meest veelbelovende actrice en de Prix Romy Schneider. Daarna was ze te zien in films als ‘Elisa’ (1995), ‘Un amour de sorcière’ (1997), ‘Une chance sur deux’ (1998) en ‘La fille sur le pont’ (1999).
Vanessa Chantal Paradis (geboren 22 december 1972) was voorbestemd om zangeres te worden. Haar oom is de in Frankrijk bekende komediant Didier Pain. Hij regelde voor zijn zevenjarige nichtje een optreden in het televisieprogramma ‘L’école des fans’. Ze zong een liedje uit de sprookjesmusical ‘Emilie Jolie’. Het duurde daarna zes jaar voor ze haar eerste plaatje opneemt. ‘La magie des surprises parties’ werd echter niet uitgebracht. Twee jaar later werden van ‘Joe le Taxi’ drie miljoen exemplaren verkocht. Ze kwam niet alleen in haar thuisland op nummer één, maar ook in Engeland wat uitzonderlijk is voor een Franse artiest.
Terwijl ze een aantal films maakte, was het na haar live-album uit 1993 op muzikaal gebied stil rond Vanessa Paradis. Wel was ze het gezicht van de nieuwe parfum ‘Coco’ van Chanel. In 1998 ontmoette ze in Partijs acteur Johnny Depp, met wie ze sindsdien een relatie heeft. Op 27 mei 1999 kregen ze een dochter, Lily-Rose Melody, en op 9 april 2002 werd hun zoon John Christopher III (Jack, naar Jack Sparrow uit ‘Pirates of the Caribbean’) geboren. En zoals Vanessa naar aanleiding van hun geboorte in een interview verklaarde: ,,Een kind maken is toch mooier dan een cd of een film.”
Niet voor niets was Lily-Rose te horen op haar album ‘Bliss’ dat in 2000 verscheen. Haar stemgeluid klinkt in het prachtige door haar ouders geschreven ‘La Ballade de Lily-Rose’. Voor het eerst schreef Vanessa Paradis een aantal liedjes zelf. ‘Bliss’, waarop oriëntaalse invloeden door haar popliedjes waren geweven, was in Frankrijk een redelijk succes, maar werd daarbuiten nauwelijks opgemerkt. Hetzelfde gold voor de live-cd/dvd ‘Au Zénith’. Op het witte doek was ze nog te zien in ‘Atomik Circus’ (2004), waarvoor ze tevens de soundtrack leverde, en ‘Mon Age’ (2005). Deze laatste film werd grotendeels opgenomen in Amsterdam.Onlangs verscheen haar nieuw album ‘Divinidylle’. De cd werd voorafgegaan door de aanstekelijke single ‘Divine Idylle’ met opnieuw een videoclip van Jean-Baptiste Mondino. Voor ‘Divinidylle’ werkte ze samen met verschillende talenten uit de Franse popwereld zoals Mathieu Chedid, Brigitte Fontaine, Thomas Fersen en Albin de la Simone. Het album is te vergelijken met haar titelloze cd uit 1992 die werd geproduceerd door Lenny Kravitz. Ook ‘Divinidylle’ staat vol prettige retropopliedjes, die een lekkere en veelzijdige cd opleveren. En was op ‘Bliss’ een ode aan dochter Lily-Rose te vinden, op ‘Divinidylle’ is zoontje Jack aan de beurt. Het ventje is te horen op ‘Jackadi’, geschreven door beide ouders.
Ze heeft haar muziek duidelijk meer in eigen hand dan vroeger en ook haar filmrollen kiest ze met zorg. Ze heeft maling aan het Lolita-stempel dat sinds ‘Joe le taxi’ aan haar kleeft. ,,Veel mensen kenden mij als het lieve popje met al die make-up en minirokje dat ‘Joe le Taxi’ zong. Daarna speelde ik in ‘Noce Blanche’ een opstandige tiener die een relatie begint met haar leraar. Daardoor was de basis gelegd voor een bepaald imago.’’ Wie haar laatste album hoort, zal moeten toegeven dat ze volwassen is geworden. ,,‘Divinidylle’ is een heel natuurlijk album’’, vindt ze zelf. ,,Veel liedjes hebben we opgenomen zoals ze dat in de jaren zestig en zeventig deden. We gebruikten authentieke instrumenten en klapten met onze handen. Daardoor klinkt het album heel echt, zonder de mechanica die je tegenwoordig veel hoort.’’
Waar ze begin jaren negentig nog internationaal probeerde door te breken, lijkt het sterrendom haar tegenwoordig niets meer te zeggen. ,,Hollywood of zo betekent niets voor mij’’, zei ze onlangs in een interview. ,,Ze maken daar mooie films, maar ook een heleboel rommel. Ik wil vooral eerlijke films en muziek maken. Dingen die ik leuk en mooi vind en waar ik helemaal achter sta.’’ Dat het zeven jaar heeft geduurd voor ‘Divine Idylle’ was voltooid vindt ze heel gewoon: ,,Ik had tijd voor mezelf nodig, om van mijn kinderen en het leven te kunnen genieten. Het is een luxe dat we ons dat kunnen permitteren.’’ (2007)
5/1/2012 | muziek |