Het is snel gegaan met Wouter Hamel. Begin 2007 verscheen zijn debuut-cd ‘Hamel’, waarvan ruim 15.000 exemplaren zijn verkocht. Hij won diverse prijzen, waaronder de Essent Award, en was in Japan waar zijn cd goed ontvangen is. Momenteel tourt hij langs de Nederlandse clubs.In zijn muziek flirt Wouter Hamel (1977) met pop en jazz zonder zich vast te leggen op één stijl. ,,Het gaat er vaak over of ik nou popmuziek of jazz maak’’, zegt de geboren Hagenaar. ,,Misschien vraag ik daar ook wel om. Sommige nummers zijn jazzy, anderen duidelijk pop. Ik maak een soort jazz dat populair was in de jaren 40 en 50 van de vorige eeuw. En toen was jazz gewoon popmuziek.’’
Een paar maanden na de release van zijn eerste album was hij al heel tevreden. Maar er bleven mooie momenten volgen: de Essent Award, een gouden plaat, een Zilveren Harp, kroonprins Willem-Alexander vroeg een nummer van hem aan op Radio 3 en een van Idols-finalisten zong zijn ‘Breezy’. ,,Elke keer denk je: iedereen die het weten wil, kent me nu wel. Maar pas was ik bij Paul de Leeuw en prompt zat mijn mailbox vol met hyves-verzoeken.’’
Als tiener luisterde Wouter Hamel vooral naar The Smashing Pumpkins, Jeff Buckley en Lenny Kravitz. Op het conservatorium maakte hij kennis met oude jazz. ,,Dat was een eye-opener voor mij. Ik vond het toen leuk om dingen precies na te doen. Pas na mijn afstuderen ben ik mijn eigen stijl gaan bepalen. Eigenlijk pas tijdens het schrijven van mijn album.’’
Hij houdt van veel soorten muziek en dat is hoorbaar. Ook in de nieuwe nummers, die tijdens de clubtour worden gespeeld en later op zijn tweede album verschijnen. Dat moet begin 2009 uitkomen. ,,Sommige songs zijn een beetje folk-achtig, al zullen mensen zeggen dat ze typisch Wouter Hamel zijn. Ik houd zelf van Rufus Wainwright, Joni Mitchell en Bob Dylan. Bij dat soort mensen gaat het niet om de stijl, maar om goede liedjes.’’
Roem, prijzen, interviews. Allemaal leuk. Maar het gaat hem vooral om het creëren van nieuwe dingen. ,,Ik ben bezig met een eigen studiootje in huis. Daar ben ik best een nerd in, mooie microfoons zoeken en zo. Ik denk dat ik vooral een songschrijver en recordingartist ben. Ik weet: een tweede plaat kan je maken of breken. Ik zat daar in het begin best mee. Dat heb ik nu losgelaten, want ik werd gek van mezelf.’’
Ook in Japan is zijn album goed ontvangen. ,,Ik ben daar twee keer geweest en dat was echt te gek. Er stonden zelfs fans op het vliegveld te wachten. Het waren er vier, maar toch. Je moet het niet overdrijven, maar ook niet onderschatten. Japan is een fijn land om te spelen, technisch is alles perfect. Maar als je er te lang bent, raak je waarschijnlijk verwend. Je wordt echt als een ster behandeld. Ik mocht niet eens mijn eigen overhemd strijken.’’ (2008)
3/1/2012 | muziek |