Anne van Veen (28) laat in ‘Wilde Lucht’ een grilligere kant van zichzelf en de mensheid zien. Daardoor raakt zowel zij zelf als het publiek geregeld uit evenwicht. ‘Wilde Lucht’ is vrijdag 4 november te zien in Theater Walhalla.In haar eerste solovoorstelling ‘Anne’ stond de liefde centraal en zaken die daarbij horen, zoals volwassen worden. ‘Wilde Lucht’ laat een andere kant zien: “Dingen die minder mooi zijn, de schaduwzijde. Niemand praat er graag over. Ik haal ze uit de taboesfeer en dan blijkt het niet zo erg als het lijkt, juist omdat iedereen een schaduwkant heeft.”
“Uiteraard ben ik ook bij mezelf ten raden gegaan. Je vormt snel een oordeel over alles, maar zelf ben je ook niet heilig. Het is niet verkeerd om eens een lampje te zetten op die donkere kantjes van jezelf. Het gaat te ver om het therapeutisch te noemen. In de onderzoeksfase heb ik natuurlijk heel erg naar mezelf gekeken, maar op het toneel is alles op theatrale wijze uitvergroot.”
Hoewel ze ook verhalen ‘vertelt’, vormt muziek voor haar de basis. Wat ze maakt is volgens haar dan ook geen cabaret, maar muziektheater: “Zelfs als ik iets vertel, zit daar vaak muziek onder. Ik vind muziek een mooi instrument om iets over te brengen qua emotie of sfeer. Met muziek erbij raken dingen me eerder.”
De grilligheid aan onderwerpen die ze in ‘Wilde Lucht’ behandelt, komt ook terug in de muziek. Het zijn bepaald niet allemaal rustige luisterliedjes die ze haar publiek voorschotelt: “Het gaat heen en weer van een mooi luisterlied naar een keihard dancenummer. Zo is er een nummer over smetvrees. Daar wilde ik heel klinische muziek bij. Dan kom je uit bij dancemuziek, met van die technogeluidjes.”
Een gesprek met Anne van Veen komt vrijwel altijd onvermijdelijk op haar vader. Herman van Veen. “Ik vind dat niet vervelend. Ik had in het begin inderdaad wel het gevoel dat veel mensen in de zaal kwamen kijken omdat ze mijn vader altijd al hadden gevolgd. Dat klinkt ook wel logisch. Als het nageslacht van iemand die je heel erg bewondert, het theater ingaat, wil je wel eens zien wat diegene doet.”
Ondanks haar achtergrond, koos ze aanvankelijk niet voor het theater en ging ze een andere kant op. Pas toen ze achttien was, wist ze: ik houd mezelf voor de gek. “Grow up! Jij wilt ook dat theater in! En dat was zo. Daarom ging ik naar de kleinkunstacademie en de toneelschool.”
Als de reprisetournee van ‘Wilde Lucht’ erop zit, gaat ze verder met haar derde programma. “Ik heb mijn stijl gevonden”, zegt ze. “Daarnaast wil ik me meer gaan richten op de muziek en in de studio een cd opnemen die losstaat van een voorstelling. Wilde plannen dus.”
28/11/2011 | theater |