De Ashton Brothers zijn terug in het oude Luxor Theater, waar hun derde programma ‘Charlatans, a medicine show’ eerder in première ging. Dit programma is volgens Pepijn Gunneweg zwaar om te spelen. Het plezier is er niet minder door.Zo’n 180 voorstellingen hebben Pepijn Gunneweg, Pim Muda, Joost Spijkers en Friso van Vemde er ongeveer opzitten van hun derde programma. Na hun debuut ‘Tragiek van de onderman’ en ‘Ballyhoo!’ is ‘Charlatans, a medicine show’ volgens Gunneweg theatraler dan z’n voorgangers. ,,Bij ons eerste programma gebruikten we ladders, een tafel en wat t-shirtjes. Bij ‘Ballyhoo!’ was het al wat grootser en nu hebben we meer decors, kostuums en licht- en geluidseffecten.’’
,,Maar de basis is nog steeds hetzelfde. Zo zijn de mannetjes met de t-shirtjes er weer om de boel te ontregelen. Ook is er veel humor en circusachtige capriolen.’’ Het is de bonte mix van clownerie, cabaret, acrobatie, slapstick, rock ’n roll, goochelarij en muziek die de vier ‘brothers’ zo populair maakt. In Nederland en in het buitenland. ,,Wij hebben het geluk dat onze stijl weinig op taal gericht is, ook geschikt dus voor het buitenland.’’
De voorbereiding op dit programma duurde zo’n tien maanden. ,,Een kostbare periode’’, zegt Gunneweg. ,,Die investering moeten we daarna terugverdienen. Dat lukt in het eerst seizoen, maar om daarna ook geld te verdienen moeten we dit drie seizoenen spelen. Dat is overigens geen straf, want het publiek reageert ontzettend enthousiast. ‘Charlatans, a medicine show’ spelen we daarom in elk geval tot april 2010.’’
Het derde programma van de Ashton Brothers is volgens de geboren Vlaardinger zwaar om te spelen, met name door de trapezenummers die erin zitten: ,,Bij de première waren dat er drie, maar we hebben er een moeten schrappen. Het was voor ons niet vol te houden en om te voorkomen dat we last krijgen van blessures hebben we er één uitgehaald. We willen voorkomen dat we onze lichamen aan gort helpen’’
,,We hebben getraind onder leiding van iemand van Circus Boltini en ontdekten hoe moeilijk het is. Circusartiesten werken hun hele leven aan één nummer en leven daar echt voor. Wij moeten daarnaast tien andere disciplines uitvoeren en dat is niet altijd te combineren. Na een trapezenummer een liedje gitaarspelen valt niet mee. Je merkt ook dat je ouder wordt. Ik was 23 toen we begonnen nu 33. Je herstelt niet meer zo snel. Dit programma is zwaar. We kunnen het maximaal vier keer in de week spelen.’’
Hoewel ze dit programma dus heel vaak spelen, gaat het niet vervelen. ,,De kunst is om het voor jezelf leuk te houden en dat doe je onder meer door te blijven zoeken naar de perfecte voorstelling. Je moet het elke avond nog beter willen doen. Soms proberen we iets compleet nieuws. Soms gebeurt dat ook per ongeluk. Dan gaat er iets mis, technisch of zo, en dan moet je er al improviserend uit zien te komen. Dat houdt het leuk en spannend.’’
28/10/2011 | theater |