Beatrice van der Poel staat de komende maanden in de theaters met haar eerste programma ‘Langzaam Los’. Deze voorstelling volgt op haar succesvolle en veelgeroemde gelijknamige album. Anders dan op de cd speelt ze haar liedjes in het theater slechts begeleid door pianist Rob Stoop en bassist Thijs Vermeulen. ,,Teruggebracht tot de naakte essentie dwing je mensen echt om naar de liedjes en teksten te luisteren.’’
Tijdens een van de eerste try-outs van ‘Langzaam Los’ kwam na afloop van de voorstelling een vrouw met tranen in haar ogen op Beatrice van der Poel afgelopen. ,,In eerste instantie schrok ik daar een beetje van. Maar als artiest is dat natuurlijk wel het mooiste compliment dat je kunt krijgen. Dat je met je liedjes echt een snaar raakt bij iemand.’’ Uiteindelijk is dat precies wat zij wil: mensen raken met haar muziek. ‘Langzaam Los’ is het eerste theaterprogramma van Beatrice van der Poel, die eerder op het toneel stond in een productie van Orkater. ,,Maar daar was ik een pion op een schaakbord, terwijl ik nu zelf de kar moet trekken.’’
,,Het theater in met mijn eigen muziek en teksten, het kan niet enger. Als ik daarover nadenk vind ik het best spannend. Maar dit is iets waar ik al jaren mee bezig ben, een solo album maken en een eigen theaterprogramma. Het lijkt nu eindelijk allemaal te lukken. Mijn vorig jaar verschenen cd wordt gekocht, we hebben een tour en de eerste reacties zijn goed. Het is zwaar, maar het geeft zoveel voldoening en energie. Ik probeer er zelf vooral cool onder te blijven, omdat ik weet dat er veel geluk bij komt kijken. Als je een album uitbrengt is dat alsof je een kind baart. Vervolgens gaat je kindje lopen en is het afwachten of het de goede kant op gaat of stil blijft staan.’’
Beatrice van der Poel speelde in verschillende new wave en punkbandjes en had succes als jazz-zangeres. Zingen deed ze altijd in het Engels: ,,Omdat dat in die tijd zo hoorde’’, kijkt ze terug. ,,Je had wel bands die in het Nederlands zongen, zoals Tröckener Kecks en De Dijk, maar de meeste bands kozen voor Engels. Nederlands vond men niet rock ‘n’ roll genoeg. Maar na een tijdje van alles en nog wat gedaan te hebben, begon het bij mij toch te knagen. Waar heb ik het over en waar wil ik het over hebben? Via Maarten van Rozendaal kwam ik in aanraking met geëngageerde Nederlandstalige popmuziek. Toen hoorde ik dat het wel degelijk rock ‘n ‘ roll of soulfull kan klinken. Een openbaring. Waarom had ik dat niet eerder geweten?’’
Inmiddels kent ze dus de kracht van Nederlandstalige teksten. Een jaar geleden kwam haar album ‘Langzaam Los’ uit, dat goed werd ontvangen door pers en publiek. ,,Teksten worden in het Nederlands echt op je afgevuurd, als toeschouwer kun je er niet omheen. Ik krijg meteen reactie terug. Mensen snappen de teksten en halen de lading eruit. Woorden kunnen meerdere betekenissen hebben en in je eigen taal begrijp je dat het beste. Je hebt van die Amerikaans raps met hun slang, die voor ons lastig te volgen zijn. Ik merk dat mijn teksten nu beter aankomen bij het publiek. Dat is te gek. Ik heb meer contact met mijn publiek dan ooit.’’
Haar album werd opgenomen met ‘alle toeters en bellen’ en ‘bevriende muzikanten’ die beschikbaar waren. Toch wist ze toen al dat ze uiteindelijk met haar muziek de theaters in wilde: ,,Het gaat om de tekst en de melodie, in het theater hebben we daar alle ruis uitgehaald. Ik speel akoestische gitaar en wordt begeleid door pianist/accordeonist Rob Stoop en bassist Thijs Vermeulen. In het theater zitten mensen naar je te luisteren. Elke stilte wordt muziek, elk kuchje of zuchtje betekent iets, veel meer dan wanneer je in een luidruchtig club staat te spelen. Daar gaat het meer om het grote gebaar, in het theater kun je meer tot de essentie komen.’’
Naast de liedjes van de cd speelt ze negen nieuwe stukken in het programma. Bovendien zit er een verhaal in de voorstelling. ,,In eerste instantie zijn het de liedjes die het verhaal maken, maar theaterpubliek verlangt meer dan alleen liedjes. Daarom heb ik er bewust een regisseur bijgehaald. Er zit nu echt een verhaal in, met aan het eind een ontlading. Maar ik communiceer wel via mijn liedjes. Het verhaal is een afspiegeling van het leven en dan met name de harde kant ervan. Het gaat voornamelijk over de liefde, die niet altijd over rozen gaat. Alle facetten die daarmee te maken hebben komen aan bod. Met een lach en een brok in de keel. Precies zoals ik dat voor ogen had.’’
21/10/2011 | theater |