Herman van Veen speelt van 10 tot en met 21 maart in het nieuwe Luxor Theater in Rotterdam. Ruim veertig jaar staat hij inmiddels op het podium, maar aan stoppen denkt Van Veen nog lang niet: ,,Ik kan me niet voorstellen dat ik dit niet meer zou doen.’’Sinds zijn vorige voorstellingen, waarmee hij zijn veertigjarige jubileum vierde, stond Herman van Veen vooral op de buitenlandse podia. Momenteel maakt hij weer een tournee door Nederland. ,,Heerlijk’’, zegt hij. ,,Ik kom op plaatsen waar ik eerder ben geweest en zie daar de veranderingen. Ook die van mijzelf en het publiek dat mij volgt, met hun aanwas. Dat alles maakt zo’n tournee tot een herontdekking.’’
Zat is hij het zeker niet, dan zou hij prompt stoppen. ,,Dit vak is te fascinerend. Wat het zo mooi maakt is moeilijk onder woorden te brengen. Het zijn kleine en subtiele dingen. Ik vergelijk het graag met zeilen. Je weet wat je verhaal is, maar het is altijd wachten hoe het uitpakt gezien de tijd of het moment. Het woord vliegtuig bijvoorbeeld heeft nu door omstandigheden een heel andere betekenis. Dat is boeiend.’’
In Rotterdam stond hij aanvankelijk veelal in De Doelen. Daarna volgde het oude Luxor Theater, maar daar klinkt het niet zoals hij wil. ,,Nu gaan we voor de derde keer naar het nieuwe Luxor Theater en dat is zeer aangenaam. Het is een goed theater en een goede concertzaal. Ik kom sowieso graag in Rotterdam. Zoals bekend ben ik een groot fan van Feyenoord en het karakter van de stad vind ik aangenaam.’’
,,Mijn huidige voorstelling is de vrolijkste die ik ooit heb gespeeld. Het publiek kan veel lachen, gaat veel muziek horen en prachtige muzikanten ontmoeten. Op een vermakelijke manier horen ze hoe ik tegen deze maatschappij aankijk. Rode draad is het verhaal van mijn leven, maar elke avond is anders. Als een boek waar telkens bladzijden bij komen, en dus ook dingen uitmoeten. Alles kan een rol spelen. Omstandigheden, reacties uit het publiek of briefjes met verzoekjes.’’
Een van zijn thema’s is de manier waarop met zijn generatie wordt omgegaan. ,,Wij zijn een probleem voor de samenleving. Vergrijzing. Ik heb mijn toneel alterego Koos om zo’n verhaal te vertellen. Hij zegt dingen die ik als Herman nooit zou zeggen. Hij vertelt over mensen die na hun 65e nog moeten doorwerken en vervolgens met nog minder geld genoegen moeten nemen. Heel onredelijk, als je ziet hoe er aan de zekerheid van deze generatie wordt getornd.’’
Hoewel hij dit jaar 64 wordt, denkt Van Veen nog niet aan stoppen. Hij kan zich een leven zonder niet voorstellen: ,,Al weet ik dat er een moment komt waarop het niet meer gaat. En dat ik een keer dood ga. Maar ik wil daar niet aan denken. Heerlijk om elke avond op het toneel te staan alsof je het voor de eerste keer doet. Niet spelen, maar ervaren. Zodra het spelen wordt, moet ik stoppen. Je moet het publiek iets geven wat alleen op die ene avond te zien is.’’
Zijn dochter Anne staat inmiddels ook in de theaters. ,,Het is ondenkbaar dat ik objectief naar haar zou kunnen kijken’’, zegt hij daarover. ,,Ik zong ooit dat zij de wereld een beetje mooier zou kleuren en dat is wat ze aan het doen is. Maar dat vinden alle vaders van hun dochters. Anne zingt en vertelt over haar eigen leven. Ook mijn andere dochter, Babette, zingt. Toch zie ik ze niet als opvolgers, eerder als spoorzoekers. Mijn dochters horen zingen, dat gaat elke keer weer door mijn ziel. Prachtig.’’
25/10/2011 | theater |