Een lekker luchtig stuk met vier sterke acteurs in een passend decor. Zo kun je het toneelstuk ‘Slippers’ het best omschrijven. De ene komische situatie volgt de andere op in dit stuk van de Engelse toneelschrijver Alan Ayckbourn, dat oorspronkelijk ‘Relatively Speaking’ heette. Het publiek wordt keer op keer op het verkeerde been gezet.Alan Ayckbourn is zonder twijfel de meest gespeelde levende toneelschrijver. Ook in Nederland waren (en zijn) zijn stukken regelmatig te zien. Zo werd ‘Relatively Speaking’ hier al eerder opgevoerd, onder meer met Mary Dresselhuys en Guus Hermus. Dit stuk over menselijke zwakheden is echter tijdloos en daarom is het niet vreemd dat het nu weer op de Nederlandse podia te zien is. De vertaling is van Laurens Spoor en Eric Schneider tekent voor de regie.
In een kleurig decor zien we twee jonge mensen na een ongetwijfelde amoureuze nacht ontwaken. Tim en Jenny hebben nog niet zo lang een relatie met elkaar en van een onvoorwaardelijke vertrouwensband is dan ook geen sprake. Tim vindt het zelfs maar een beetje vreemd dat hij niet met Jenny mee mag als zij op bezoek gaat bij haar ouders. En dan zijn er die vreemde telefoontjes terwijl Jenny onder de douche staat, mysterieuze cadeautjes en van wie zijn die slippers in de la? Maat 48, dus ze zijn niet van haar zelf.
Tim besluit zijn vriendin te verrassen en hij volgt haar naar haar ouders. Hij treft daar een echtpaar dat bepaald geen gelukkig huwelijk heeft. Ook Fred en Lisa vertrouwen elkaar maar amper. Ze verdenken elkaar van geheime affaires en delen voortdurend steken onder water uit. Het wordt allemaal nog vreemder als blijkt dat Fred en Lisa helemaal niet de ouders van Jenny zijn. Als zij zelf op het toneel verschijnt heeft ze dus wel het een en ander uit te leggen. Hoe liggen de verhoudingen tussen de verschillende personages nu werkelijk?
Vanaf de bedscène in het begin tot de laatste scène waarin Jenny en Tim Fred en Lisa achterlaten houdt regisseur Laurens Spoor het tempo erin. Het stuk is, mede door de lichtvoetigheid, zeer toegankelijk. Er valt genoeg te lachen in dit stuk waarin menselijke zwakheden en daaruit voortvloeiende leugens centraal staan. Door het ene leugen met het andere aan te vullen werken de personages zich steeds verder in de problemen, tot het moment waarop de tijdbom onvermijdelijk tot ontploffing komt.
Ayckbourn schreef dit stuk destijds om mensen te laten lachen en dat lukt hem zoveel jaren later nog steeds. In een simpel, maar treffend decor (en zomerse vogelgeluiden op de achtergrond) zijn het echter de acteurs die dit stuk maken. Will van Kralingen en Peter Tuinman spelen met verve het uitgebluste echtpaar dat elkaar continue bekritiseert. Maar het zijn vooral de jonge Romijn Conen en Anniek Pheifer die precies de toon aanslaan die bij dit toneelstuk past. Conen als de ietwat sullige Tim en Pheifer als femme fatale die afscheid wil nemen van haar verleden.
‘Slippers’ bezorgt het publiek een heerlijke avond. Het enige minpuntje is de in dit geval echt overbodige pauze, die als enige wel even het tempo uit het stuk haalt.
21/10/2011 | theater |