Gekleed in een streng zwarte mantelpakje en op hoge hakken zien we haar op filmbeelden winkelen in dure zaken. Wie is deze mooie, mysterieuze dame?
Opeens staat ze voor het publiek op de tribune die midden in de zaal is opgesteld. Ze is niet gewend te praten tegen mensen, zegt ze. Ze is studente, maar wel eentje met geld. Hoe ze daaraan komt blijkt ook snel: ze is een hoer. Ze doet het voor geld met iedere man die haar kamertje binnenkomt. De tel van ‘het aantal pikken dat ze heeft gepijpt’ is ze inmiddels kwijtgeraakt. De monoloog die de hoer (Anniek Pheifer) in de volgende vijf kwartier afsteekt, biedt een kijkje in de achtergrond van haar leven, haar motieven en haar klanten.
‘Triptiek’ van Franz Marijnen bestaat uit twee delen. Het eerste deel is de monoloog van de hoer, gebaseerd op het boek ‘Hoer’ van Nelly Arcan. Het laatste half uur is voor acteur Stefan Walle, die zich mag vastbijten in een tekst van de Franse filosoof van het kwaad Georges Batailles. In ‘Triptiek’ staan de donkere krochten van het leven centraal. Vooral de monoloog van Anniek Pheifer maakt indruk. Ze vertelt over haar achtergrond en haar drijfveren om hoer te worden. Ze geeft haar ouders de schuld. Haar moeder, die hele dagen op bed lag, en haar vader, die voor de televisie wachtte op het einde der tijden. Als ze werkt gebruikt ze de naam Cynthia, niet toevallig de naam van haar zusje dat ze nooit gekend heeft. Ze stierf een jaar voor haar geboorte.
Niet alleen de tekst en het fysieke spel van Anniek Pheifer maakt indruk, maar zeker ook de vormgeving van ‘Triptiek’. De tribune midden in de zaal draait rond en brengt de toeschouwers langs haar kamer, haar bed, de badkamer, het bed waarin haar moeder ligt te slapen en haar vader die zwijgend staart naar sneeuw op televisie. Er zijn filmbeelden om de tekst nog meer diepte te geven. Ondertussen kleedt de hoer zich aan en weer uit, tot ze uiteindelijk poedelnaakt in bad stapt. Het publiek zit er uitdagend bovenop en weet aanvankelijk geen raad met zoveel naaktheid, in woord en beeld. De hoer is opwindend en sexy, maar ook een heel gewoon meisje. En confronterend als ze vraagt wat de mannen in de zaal ervan zouden vinden als ze hun dochter zou zijn?
In ‘Triptiek’ van het Nationale Toneel laat Pheifer zien dat ze meer kan dan grappige rollen spelen (‘Slippers’, ‘Een Zomerzotheid’, ‘Jiskefet’). Ze heeft letterlijk haar hele ziel en zaligheid in deze rol gestopt en zorgt ervoor dat ‘Triptiek’ een fascinerende voorstelling is geworden. Een voorstelling die in de Volkskrant terecht werd benoemd als ‘theater dat ertoe doet’.
15/10/2011 | theater |